koalas e demais xalleiros

Sala de profes!

2010-05-11T07:50:00.000-07:00

Un instituto é coma unha guerra entre dous mundos diametralmente opostos. O centro dese diámetro é a mesa máis grande que os separa, e as regras destas batallas establecen que a súa duración é de 50 minutos. Non hai cornos que anuncien o seu inicio e retirada, foron substituídos por estridentes timbres. Coma en Troia, hai continuas treguas para que os dous exércitos se recuperen das feridas e, coma en Troia, todos saben que esas treguas nunca son preludio dun armisticio.
Durante esas treguas, anunciadas tamén co mesmo corno bélico convertido en timbre, as tropas retíranse aos seus campamentos. Os nosos inimigos foxen neses momentos ao aire libre e viciado (este último denominado cafetaría) e nós, os continuos perdedores que nunca se renden, ao noso forte: a sala de profes.
Neses momentos son encarnizados os debates sobre propostas pedagóxicas innovadoras, novos proxectos e materiais didácticos e...

...que si, que é o que estades pensando. Pasamos o 90% do tempo que botamos na sala de profes de carallada. De feito, dun tempo a esta parte dediqueime entre risas a apuntar as conversas máis hilarantes. O caso é que perdín o caderniño (se Balbino fose tan torpe coma min Neira Vilas tería que escribir sobre o tempo) así que hoxe, que foi un día con dous recreos completiños, vounos anotar aquí. Igual non os le ninguén e, se alguén os le non lle gustan, pero polo menos non os perdo.

10:25
Profe de Historia vs. Profe de Reli
-E é que Xesús non é o primeiro comunista como din. En todo caso, Social Demócrata!
-Claro... Iso dilo porque no lago liouse a facer liberados sindicais en vez de queimar as barcas e as redes para facer barricadas.
-Exacto, íase cagar o Zebedeo, por explotador.
-E é que xa se sabe, para comunista, comunista, Xoán o Bautista, que non creo que fose máis de esquerdas, pero rima. (Escaralle xeral)

10:35

Profes en xeral

- Xefe, xefe!!! Hai que convocar un claustro urxente!
- E logo? Pasou algo grave, ou?
- Paréceche pouco? Estamos a 11 de maio e aínda non temos preparada a comilona de fin de curso!

[...]

-É que tiñan que volver aqueles tempos nos que daban clase de relixión os curas...
-Ala, home! Era o que nos faltaba, que te puxeras do lado destes (sinalando á fotografía de Rouco Varela presente no xornal enriba da mesa)!
- O carallo, rapaz! Ti tes moito que aprender. Ti sabes que viñazo traían os curas sempre que había cuchipanda? Era moito saber o do viño dos curas...

12:25

Novatos vs. veterano

- Ti que dis? Chamareille á nai? É que é moito desastre, eh!
- Non sei que dicirche... Tampouco é que se involucre moito e...
- Mirade, nenos, vouvos ensinar unha frase que vos vai aforrar moitos disgustos neste choio: lavarlle a cabeza a un burro, é perder o tempo e gastar xabón.
- ...

12:45

Rapaza de prácticas vs. titora

-Jo, é que onte portáronse xenial e hoxe non houbo quen os aturara. Ata houbo uns que querían cortar o brazo cun cúter para que despois lles deixara baixar a polo botiquín PARA PINTAR NAS MESAS CON BETADINE!!!
- Xa... É que como onte disimularon porque es nova e quería que viras como son de verdade, falei con eles para que se comportasen con naturalidade.
-Que... que lles dixeches?
-Que estabas facendo un cásting para Generación NI-NI. (risas en xeral)
-Ás veces non sei se os profes me dades vocación ou simplemente medo.

Que pasaría se Roberto Varela...

2010-03-23T13:54:00.000-07:00

...Estivese enfermo o día de Fitur e o substituíse Xesús Vázquez? Poderíamos ver vídeos moito máis interesantes. Sería algo así coma...
- Y ti puedes see no concejo de Roof of de Monks... A tope con el trilingüismo!
... Decidise os premios Mestre Mateo do Audiovisual 2010? Veríamos con asombro como Foro Aberto recibiría o M.M. ao rigor xornalístico pola súa entrevista a Carlos Callón e Luar ao formato televisivo máis novidoso. Serían para gardar na videoteca intervencións coma:
R.V. (ondiá, que coincidencia): Y el premio Maestro Matías a la mejor película gallega es para... (redobre) AVATAR!!!!!!
ASESOR DE R.V. (en baixiño): Ps, ps, señor conselleiro! Que Avatar non é galega!
R.V.: Bueno, ya estamos... Es que os ensimismais, coño, os ensimismais...
... Xa fose conselleiro de cultura no 409 d.c.?
Non me digades que non sería ser interesante ver o seu recibimento aos suevos:
RV: Por finis!!! Xa me estabades tardandunt, eh! Espero que ac horam nos impoñatis a vostra culturam...
SUEVO QUE PUCHABA ALGO DE LATÍN: Pero que dis, rapás! (é que falaba latín occidental...) Se nós somos uns brutos, que nos rexemos polo dereito consuetudinario por non pasar traballo a escribir, e que de pontes, termas, sidades da cultura e cousas desas que fasedes vós non temos nin idea...
R.V.: Ai si, ho, a culturam romanae da Gallaeciae (todo da primeira, of course) está ben, pero limita, non sabes...
SUEVO...: Oi que carallo... Mira, ho, e logho non haberá por aí alghén do Consello de Ansiáns, que me parese que ti pouco vas durar no cargho, eh! Chámame o encarghado, anda...
R.V: Si, homo!!! Vouche chamar a un dos que magis mandant. Leva presidindo o Consello unha moream de agnus. Don Manueeeeeeeeel!!!! Que por aquí preguntant por vostede!
... Substituíse a Samuel Juárez en Medio Rural?
O noso campo melloraría moitísimo: Todas as vacas terían que ir decoradas, rollo Cow Parade, o queixo de Arzula (y más el de Mellid, que nunca se recuerda la gentiña de el) tería que fusionarse co Grouyère (ou é que queredes ensimismarvos, panda de impositores do galego?). Por suposto, os poucos carros das vacas que queden terían que asemellarse aos carros de cabalos dos Amish (por darlle un toque máis internacional, máis que nada). Ah, e pobre do que poña folk no cedé do tractor. Or country or nothin!
...Substituíse a Núñez Feijoo nas vacacións (e/ou viaxes a Roma subvencionadas)?
Um... A verdade é que non se notaría nada...

En fin, que como din as vellas, que de xente desta saben moito, se algo disto acontece "Ai Jasús, Dios me leve antes de padeser tanto!"

Galicia Bisexual, de Xabier Cordal.

2010-02-11T01:52:00.000-08:00

Ola!!!

Xa hai tempo que non escribía por aquí (máis que nada porque ando sen internete) pero é que hoxe abrín Vieiros, vin un artigo de Xabier Cordal e non puiden evitalo. Retranca en estado puro, mala ostia tradicional galega destilada con pouquiño lume, pinga a pinga para que renda máis. Houbo un tempo no que este tipo de artigos eran habituais, e o mundo non se artellaba mellor, pero polo menos desafogábamos. Se é que xa o dixen eu sempre: "Contra Fraga vivíamos mellor!".

Sen máis, velaquí vos deixo este artigo sobre o seguinte manifesto de Glory Lake segundo este rapaz ao que tan ben lle sentan os aires da Chaira. Saúde!

Galicia Bisexual
13:45 10/02/2010
é unha organización sen ánimo de lucro cuxo fin é defender os dereitos dos pais (e das nais, cando proceda) ou, no seu caso, dos alumnos (e das alumnas, cando proceda) a escoller o tipo de sexualidade no que estes han de ser educados e, en xeral, o dereito dos cidadáns (etc.) a escolleren de forma libre a súa sexualidade.

1.

Manifestamos o noso máximo respecto polas dúas sexualidades, a heterosexual e a homosexual, existentes en Galicia. Galicia é bisexual e polo tanto heterosexuais ou gays (e lesbianas e bisexuais, que forman parte da tendencia devandita), como parte do noso patrimonio, merecen recoñecemento e protección.

2.

Os cidadáns (etc.) deben ter o dereito de relacionarse en calquera modalidade sexual admitida no territorio e a Administración deberá dirixirse aos cidadáns, sen lascivia, atendendo á sexualidade que eles escolleron previamente.

3.

A Administración debe absterse de impoñer hábitos sexuais e de establecer cotas mínimas de calquera das opcións. Calquera coacción ou imposición neste sentido debe ser rexeitada por constituír unha clara vulneración da liberdade individual.

4.

Cremos que só os practicantes dunha ou doutra sexualidade son suxeitos de dereito, e non as sexualidades en si. As sexualidades non andan polo aire exhibindo os seus atributos, son as persoas as que os teñen. Consideramos que cando nun territorio existan varias sexualidades recoñecidas polo Estado, o seu ensino debe ser obrigatorio para quen así o desexe (por exemplo: os heterosexuais desexamos recibir unha educación non homosexual). Pero os pais deben ter liberdade de elección, de maneira que se un alumno prefire instruírse como homosexual existan colexios habilitados a tal efecto.

5.

Cómpre ter en conta que a homosexualidade e os seus usuarios teñen sufrido situacións de agravio no pasado remoto, o cal tampouco xustifica hoxe que se vulnere o dereito dos pais heterosexuais a evitar ás súas fillas escenas de lesbianismo explícito. Nos colexios onde se exerza ese tipo de ensinanza é necesario limitar as axudas públicas, de maneira que ninguén se sinta incentivado para abandonar a sexualidade na que se nota máis cómodo.

6.

Pensamos que, de existiren, as escolas declaradamente homosexuais deben situarse en lugares sempre illados das opcións libres, parecéndonos unha boa medida para evitar a discriminación que eses centros ocupen zonas rurais e pequenas poboacións onde os grupos de pervertidos –debido ás xa citadas situacións de agravio no pasado remoto- se foron concentrando silenciosamente.

7.

Vai contra a bisexualidade de Galicia que un profesor de matemáticas sexa invertido. Nada temos contra a homosexualidade no ambiente doméstico ou nas zonas vixiadas, pero a pedofilia é delito no territorio español e Galicia Bisexual acudirá aos xulgados ante calquera intento de proselitismo que desafíe a moral imperante.

8.

A modalidade para determinar na aula qué tipo de inclinación se ensina á nosa familia será a consulta vinculante aos pais (e ás nais, cando proceda), de xeito que:

-se o 49% (ou menos) dunha aula escollese a homosexualidade, o Estado garantirá que o resultado se asuma democraticamente e procederá á castración química dos menores que perderon a votación.

-no caso de que varios pais e nais opostos ao heterosexualismo se confabulen para superar o 50%, as comunidades que defenden a pervivencia da familia terán o dereito individual a solicitar un cambio de centro e, no seu caso, a esixir da Xunta que mediante sinais exteriores se facilite ao cidadán común a identificación rápida dese tipo de escolas e institutos.

9.

Sabemos que a ambigüidade sexual con tapadeira pedagóxica é un negocio a través do que certos desviados obteñen subvencións. O diñeiro institucional nunca debe servir para que –invocando os pequenos agravios do pasado remoto- clubs de sodomitas e fanáticas de inspiración lésbica se dediquen a intimidar na rúa a quen practicamos a única sexualidade cuxo fin é a perpetuación da especie humana.

10.

Que se prepare, que se prepare esa recua de enfermos que afirman experimentar pracer sexual blasfemando contra o corpo en prácticas condenadas de maneira moi explícita por todas as relixións solventes do mundo. A razón e a tolerancia están da nosa parte.

11.

Maruchi, te tengo dicho que como te vea otra vez con esa bollera asquerosa que debería ir a un médico te interno en las monjas concertadas de un hostión y lo más parecido a una mujer que te voy dejar van ser los dibujos de la Hello Kitty.

GALICIA ES BISEXUAL, PERO NOSOTROS NO

DEJEN TRANQUILOS A NUESTROS HIJOS

¡LIBERTAD, LIBERTAD, LIBERTAD!

Casualidades

2009-11-17T13:07:00.000-08:00

Hai tempo que non escribía neste blogue. Pode ser que non tivera gran cousa que dicir. Tamén pode ser que a presión mediática non me obrigara (cousa que cambiou coa chegada a estas leiras do Abelleira, que sexa benvido, por certo). O caso é que, xusto hoxe, espertei coa ansia de arar un anaquiño máis de terra, de mover un chisco máis aló o marco. Será casualidade.

Hai tempo que non escribía neste blogue. Pode ser que non tivera gran cousa que dicir. Nun dos últimos posts que escribín, como cara dedicatoria ao Páulix ( www.ulmodearxila.blogspot.com ), dicía que hai unha serie de lugares que se converten en comúns a mercede das casualidades. O caso é que, xusto hoxe, sei que mañá todos eses lugares volverán a ser percorridos por un carro cor-merda-de-pita ben coñecido por alí. Será casualidade.

Hai tempo que non escribía nest blogue. Pode ser que esta bitácora de ser nómade non tivera sentido nun momento estático, nun momento no que non hai derrota que procurar, nin ronsel ao que virarse. O caso é que, xusto hoxe, a miña casa volven ser os camiños. Será casualidade.

Hai tempo que non escribía neste blogue. Pode ser que nos últimos tempos a terra dos Koalas estaba desubicada, e xa non tiña sentido sen procurar a súa meseta irmá. O caso é que, xusto hoxe, podo ver as Torres de Arneiro marcando o horizonte. Será casualidade.

Hai tempo que non escribía neste blogue. Pode ser que o Cuartel Xeral do GhSF (non llo digades a ninguén, que é secreto, pero está na Chaira) estaba pechado. O caso é que, xusto hoxe, volvín abrir as súas portas e, mira ti, nada máis prender o televisor oficial do LICRa(r) comezaron a soar os Fuxan os Ventos cantando unha canción tan chairega coma O Carro. Será casualidade.

Hai tempo que non escribía neste blogue. Pode ser que ultimamente non ingresaba na Facultade de Filoloxía da USC (Universidade Secular da Chaira) a matricularme en Filoloxía Chairega. O caso é que, xusto hoxe, volvo estar matriculado nun Simposio do ILC (Instituto da Lingua Chairega). Será casualidade?

Declaración de Intencións (de-voto)

2009-01-19T03:05:00.000-08:00

Sempre pensei que era algo irreal. Que era unha ladaíña coa que nos quentaban a orella nos telexornais e máis na prensa, pero resulta que é certo, tan certo que me pasou a min. Si, meus sachadores e sachadoras, AS ENQUISAS DE INTENCIÓN DE VOTO EXISTEN!!!
E tanto existen que me fixeron unha a min. Vale, non dixeron en ningún momento a palabra voto nin partido político (igual é que por algunha desas normativas electorais que se me escapan está prohibido ou cousa parecida, non o sei) pero unha enquisa telefónica na que a cuestión é Como se definiría vostede ideolóxicamente? Por que? non creo que teña moitas máis utilidades.

O caso é que contestei con sinceridade (máis que nada porque non dei adiviñado de que partido político sería a amable moza que mo preguntaba. Senón a min pouco traballo me daba deixala contenta a ela e máis aos seus superiores) á primeira parte da pregunta,e para a segunda remitina a este blog, máis que nada porque non tiña tanto tempo como para respostarlle a por que penso o que penso. Sei que non vai ler isto nin de coña, pero como un trato é un trato vouno intentar contar aquí de xeito que se me entenda:

Nacín 26 anos atrás (polo que, como verás, querida enquisadora, estou fóra da vellice, o que practicamente excluiría o meu pensamento) nunha familia asentada no medio rural. Isto fixo que aprendera antes a imitar o son dos paxaros que a falar (ou case), cousa que, obviamente, fixen en galego. Ademais tiven sorte e fun a unha escola na que a lingua vehicular (cousa que en teoría é obvia, co 100% de alumnado galego-falante, pero que non se dá en moitos casos) era o galego, incluso nas clases de lingua castelá. Este feito permitiume falar a miña lingua ata o día de hoxe, e incluso convertela na miña profesión: si, son licenciado en filoloxía galega e profesor de galego na secundaria.

Outra faceta da miña vida que pervive dende a infancia é a música. Fíxenme gaiteiro (ou aprendiz de) aos cinco anos e, como saberás, "os vellos gaiteiros nunca morren", pero si que se reciclan, de maneira que fun pasando por diversos xéneros, pero sen saír nunca do ámbito da música tradicional, e o que ten máis mérito, sen caer na tentación das marcianadas ben subvencionadas ás que algúns chaman "bandas de gaitas". Agora estou no dique seco, pero sigo compoñendo cancións que ninguén escoitará nunca, e sempre en galego.

Igual non é bo ser máis papista que o papa, e tampouco o ha de ser ser máis pondaliano que Pondal, pero eu non podo evitar que, cando me ergo, na miña casa vexa por unha fiestra As Maroñas, por outra Brandoñas e Brandomil mentres que na cociña (tendo a levantarme máis ben tarde) arrecende xa ao pan que nos traen dende Arantón. Para ver A Piosa teño que saír a fóra, porque pola fiestra tápama un carballo case centenario que hai diante da miña porta.

Toda a vida vivín no campo e do campo, e é que, para colmo de males, son ademais gandeiro destes de toda a vida, dos que intentan facer da súa explotación unha corte, non unha nave industrial, e que viron como políticas estatais e europeas cambian de vento cada poucos anos, obrigándonos a empeñarnos para mercar cotas, eliminándoas...

A miña terra báñaa un río de sempre expoliado por certos señores sen moitos escrúpulos que se diga. Este é o primeiro río que ten unha billa na súa saída ao mar, e a nós non nos fan falta lendas que nos falen de cidades asulagadas porque cidades non, pero aldeas temos algunha asulagada por un dos encoros con máis superficie do estado. E digo asulagadas porque é como están normalmente, salvo cando un deses señores sen escrúpulos dos que falaba antes lle dá por baleiralo, facendo que morra unha parte ben importante da fauna do río, cousa que, ademais que por ser un ser humano en xeral, que xa debería ser suficiente, eu sonche tamén pescador, sen americanadas estrañas: cana natural das que temos na horta (si, seguimos tendo horta, non tarxeta de hipermercado) e miñoca de toda a vida.

En fin, que non sei se che valerá como explicación, pero puxen nela todo o meu interese, máis que nada porque me caeches moi ben, pero por se queres a versión resumida de todo isto, direiche que podería ter outra ideoloxía, pero sería un descastado.

Abelix provii (V)

2008-11-28T02:45:00.000-08:00

Ola de novo!!!

Dicía o Aussías (March, para os non amigos) que nunca trigo negro deu pan branco, e nunca burro vello foi bo andador (e manda carallo, porque eses eloxios eran para a súa amada. En fin... os medievais, xa se sabe...).

Hoxe o Abélix Provii é unha contradición aos poemas de Aussías, porque nunca pensei ter que dedicarlle un epígrafe a un grupo que, que conste, teño canonizado.

Resulta que estes días ando sen antena da radio no coche (algunha, que se esquece de quitarlla e despois pasa o que pasa) teño os cd´s aprendidos de memoria, e non poido senón lamentarme ao detectar estrofas coma:

Coma un paxaro sen aire
atravesando o camiño
vives no teu mundo alleo
e fuxes do teu destiño*

Trátase de Fusco, un tema do segundo disco de Berrogüetto

A ver, eu entendo que as rimas consoantes quedar, o que é quedar, quedan ben máis chulas que as asoantes, pero chegar a estas cousas... Non sei, paréceme pasarse un pouco, non? E iso sen meterse coa forma verbal empregada que, en fin...

Pouco despois hai outra que non aparece neste compendio por problemas léxicos ou gramaticais, senón semánticos:

Non me queres ver de lonxe
nin de preto tan sequera (sic)
pasas diante dos meus ollos
coma se eu non estivera

A ver... Igual é que eu son medio finolis para estas cousas, pero eu creo que non é cuestión de "finolisicidade" pararse a pensar que é un tanto absurdo queixarse de que unha persoa que non nos quere nin ver ao lonxe, nos queira ver de preto. Paréceme un chisco Contradictio in Terminis, non?

En fin... Conste que o meu respecto cara este grupo é inmenso, e que este par de lagoas non abafan nin moito menos a súa calidade, pero aínda así, e á espera dunha edición dedicada a Ávalon (esa terá que ser publicada en varias tandas, porque aí si que hai para dedicarlle tempo) éncheseme o corazón de mágoa ao ter que dicirvos coma sempre Bks 1000! e a eles...

Destino, non destiño

Amodiño...

2008-10-06T09:37:00.000-07:00

E é que é andando amodiño como mellor se ven as cousas...

Quizais nunca ningún/ha de vós probou nunca a ir a pouca velocidade pola estrada, e polo tanto non se parou a ler e a fixarse en todos e cada un dos sinais (de tipoloxía diversísima, pois agora ademais dos homologados para as estradas -os que aparecen nos libriños da autoescola cando facemos tests coma tolos para que nos dean o carné- coloca sinais todo o mundo: Deputacións, concellos, parroquias, asociacións de hosteleiros, comisións de festas e creo que ata o da panadaría da esquina).
Isto da bipolaridade fololóxico-gandeiril que me posúe permitiume facelo estes días (eu por min había ir amodo polo carallo, pero os axentes de Tráfico non están moi polo labor de que pasemos de 40, que disque xa tiñamos que ir a 25 e fan a vista gorda) e quedou para min marcada a sinalización dunha estrada en concreto que me fixo pensar ben, e volver a remexer na cachola a cuestión toponímica -que tan de moda está nestes tempos, ao ser o tema do que se ocupe o simposio ILGA´08, con presentación da denominada "parella da década" incluída- e a existencia, na que ata agora non reparara moito, dunha clase moi concreta de topónimos, e é a de palabras referidas ás vías de comunicación.
Explícome:
A estrada en cuestión (supoño que só aproximadamente, pois non creo eu que os nosos antepasados foran tan parvos coma para dar tantas curvas...) percorre o trazado polo que antigamente pasaba un Camiño Real e, quen sabe, se de xeito máis antigo incluso algunha calzada romana (por tirarse de fuciños non pasa nada, ou?), xa que é o mesmo itinerario que segue o Camiño de Santiago a Muxía e Fisterra. Pois ben, unha vez en antecedentes, comezo a soltar topónimos:

-Camiño Real: É unha das pequenas aldeas que hai ás beiras da estrada en cuestión. No significado do topónimo xa nin sequera entro, que me parece ata insultante.

- Piaxe: Disimilacións regresivas á parte (e para os que din que chamarlles peaxes ás das autoestradas é "galego de laboratorio" ben se ve o que puido ser os comezos desa poboación, e é que ben seguro que máis de un deixou alí uns bos cartiños para poder pasar.

- Cornado (,Marco do): Da selección de topónimos esclarecedores que estou poñendo, quizais este sexa o que ten máis aquel. Cando nos referimos a este termo, realmente remitímonos a dous lugares. Por un lado está a aldea do Cornado, que así "inprinsipiu" poderiamos relacionar con outros moitos topónimos próximos (mesmo hai quen di que esa é a orixe d´A Coruña) coma A Corna, Corneira, Cornanda, etc. que (e se meto a zoca non pasa nada que ha haber quen me corrixa) nos remite ao léxico da pedra, a zonas altas e de orografía agreste. Ben... A vós parécevos que o poría así se pensara iso? Non creo que me coñezades tan pouquiño, e é que o que me anda ás voltas na cabeza vén de dous factores. Por un lado está a existencia dun punto (hoxe hai un cruce de estradas, mais antigamente era un punto no medio do camiño, sen máis relevancia) denominado O Marco do Cornado que para máis INRI (e aquí vén o 2º factor) os velliños de alí (cear na casa da xente á que lle vas ensilar ten estas recompensas) relacionan cun marco, cunha pedra chea de inscricións que estaba chantada no lugar en cuestión e que hoxe, tristemente, está desaparecida, seguramente empregada para tapar algún fachanco (non é un erro tipográfico, aquí chamámoslle así) dalgunha leira. Isto lévame a pensar na posibilidade dun "Cornado" derivado de "Coronado". Tratándose dun punto relevante nun Camiño Real, creo que tería sentido pensar que nas inscricións da pedra en cuestión (xa postos a botarnos polas pozas mesmo vou dicir que incluso podería ser un Miliario) aparecera o nome dun rei, de aí o nome de Marco do Cor(o)nado...

Mentres sigo debullando a 40 Km/h neste termo, acábame de aparecer outra dúbida existencial deste tipo... Pesadoira, será un lugar no que se pesaban as mercadorías para pagar por elas, tipo fielato?...

Creo que vou ter que deixar Románicas que me está facendo moito mal, eh!

Bks 1000!

Dedicatorias...

2008-09-04T09:52:00.000-07:00

Nunca entendín a colocación das dedicatorias. Por que ao comezo? Non estou dicindo que non deberan ir ao comezo, senón que non sei por que precisamente aí...

Realmente, as dedicatorias, como paratexto que son, deberían ir ao longo de toda a obra, non? Vale, non vou ser iluso, e ben sei que iso é fisicamente imposible, pero non sei se as deberiamos reter e ter presentes durante toda a lectura. Outra opción, (por que non?) en vez de lelas ao comezo coma borreguiños, e sendo conscientes de que nós como lectores tamén estamos construíndo a obra literaria, deberíamola ler cando nos parecera mellor: cando nos apetecera, cando ao longo da lectura nos pareza necesario saber a quen se lle dedica, ao final, ao comezo, antes de mercar o libro, nesta lectura afamada que se fai na librería para ver cal mercar (igual só me pasa a min, pero cada vez que vou mercar un libro querería levar medio andel, e só me queda o recurso de pasar unhas poucas follas para ver sen cal deles non podería vivir, cousa que, por se alguén o dubidaba, deixa non poucas decepcións).

Seguindo coas dedicatorias, tamén hai nelas tipoloxías, pero vou destacar dous tipos: as que están en letra de imprensa e as que son escritas á man polos propios autores... É importante a súa diferenza, xa que as primeiras forman parte da obra e son máis xerais. As outras son feitas en concreto para aquela persoa que vai rematar a obra á hora de lela. Non digo que unha sexa máis importante que a outra, simplemente son diferentes...

Tampouco crin nunca no concepto de xeración. Sempre pensaba eu que era un truco dos críticos para organizar os autores, coma quen organiza os libros por cores e non por orde alfabética.

E chega o momento no que un comeza a lerse. Cando digo lerse non digo que lea as súas propias obras, senón que un se comeza a ler nas obras dos demais, e irremediablemente atopa relacións, atopa que o estudante que le libros en linguas totalmente descoñecidas sente o mesmo (ou algo ben parecido) ca Soliña cando ve marchar ese alguén "devagar, tal e como viñera". Non pode evitar viaxar ao ler a Dana tentando prender un pito baixo o forte nordés (Dana, sempre nordesÓn...)a un Roncudo en días de temporal no que deixar de fumar era ben doado.

Igual é que M. Victoria Moreno tiña máis razón que unha santa en Anagnórise cando dicía (e parafraseo, que levo tempo sen lelo) que un escritor queda marcado ao ir pasando páxinas na novela da súa vida, e é que o ser humano procura escribir e ler esas páxinas coa técnica da creación colectiva.

É entón cando un volve dubidar da existencia das xeracións, pois os creadores desa novela da vida van mudando, van e veñen, aparecen outros novos e, e boa mágoa nos dá, algúns deles tamén desaparecen... Logo, crer nas xeracións e coma crer na existencia dunha especie de "Vidas Paralelas".

Nese momento da "refleusión" un le historias de terras que deberían ser extrañas se Educación non o evitara, vai atopando A Feira, A Goá, o Saor real que está ao revés, Castro, Triabá, Caldaloba... e ve que a vida fai que eses espazos tamén aparezan na súa propia novela, coma se se empeñara en construir un macro-texto, ou polo menos en facer notoria a intertextualidade entre as novelas vitais de vidas que, máis que paralelas, son ondulatorias e se van cruzando entre si como fai o pelo crecho ao ar.

Eu son moito de ler as dedicatorias ao final, así que cando un xa está reflexionando sobre estes temas e ve obras dedicadas "aos meus amigos todos, que pasaron comigo as fortes invernías" ou "na que, sen que serva de precedente, os nomes están escritos en cristián" (perdón se non é literal, que cito de memoria)sabe que nunca aparecerá nun libro de literatura, nunca será un autor recoñecido, mesmo nunca chegará a escribir ou publicar unha obra, máis nunca lle poderán tirar o dereito, outorgado por un membro ao que se honra de chamar amigo, a pertencer a unha xeración.

Monólogo Interior

2008-07-15T12:12:00.001-07:00

Por petición popular (Ulmo "ti es o pobo", para máis señas):

Temperatura exterior: 30 graos. Interior:25.
Velocidade:11 km/h. R. Motor:1500. R. TdF: 490

Emisora:
-Atento Koala, atento Koala! Cópiasme?
- Erre!
- Cando remates no Fial, tes que ir para o Fialiño!
- Erre, Erre!
Cd: "Al infierno se va por atajos, jeringas y recetas..."
Mente: " 3 concellos. 4 parroquias. 5 aldeas... Fial, Fialiño, Fiás... E todos terreos das mesmas características... Ummmm. Isto ten que ser unha ditongación derivada de "Feo", palabra perdida...
Radio: Marcha militar de "Aida", de Verdi.
Mente: "Porque, claro, en todos eles se recolle herba seca, o que en castelán se chama "Heno". Logo, supoñéndolle a conservación do F- a queda do -N- e vendo a solución castelán, o étimo ten que ser FENUM... Merdaaaaaaa! Alá vai outra forcada. Hai que mercar máis por forza...
Móbil:
-Tes para moito?
-Non sei, como para unha hora máis ou así...
-Cando acabes tes que ir aplicar foliar á nosa Algharea, e á Algharea de Grille.
-vale!
Emisora: Hei! Cambiámonos ao común, que aquí recibo moito ruído!
Cd: "A rula vaise queixando / de que lle viron o niño / quen cho mandou facer rula / tanto á beira do camiño".
Mente: "Este Paulo... A de veces que lle pediría investigar Algharea / Algharia... Dobre tracción, que isto está mollado e leva un 15% de patinado... 2 concellos, dúas parroquias, mesma palabra, mesmo tipo de terreo...
Cd: "En el cuaderno de bitácora de Tirso de Molina..."
Mente: Pois habería que ver en que máis sitios o hai... E máis se é o mesmo tipo de terreo... Debe denominar unha parte específicas das Agras porque...
Cd: "Pero la vida me demuestra lo contrario / Día a día voy matando / la esperanza de escapar..."
Mente: "Mimá! Que colacao mental! Con isto teño que actualizar o blog... Para que digan despois que un blog non pode ser a un tempo sobre lingua, música e agricultura..."

Chaira´s power!

2008-06-10T07:12:00.000-07:00

Mira ti, mira ti:
Mira tu, mira tu:
Este é só un avance informativo dun post que igual tarda, pero há saír...
Pois parece que hai algún que non está respectando o acordo tácito, esa especie de lei non escrita pola que, a cambio de que el remexera na toponímia da miña zona, eu facía a licenciatura en filoloxía chairega, ademais de iniciar aos aborixes da zona na nobre arte da vida en xeral.

Espero que esta breve nota sirva para que se molle un pouquiño e actualice, se non quere que eu teña que escanear unha páxina do progreso...

Quedádevos co nome... Crónicas Chairegas...

Bks 1000!

Se Veria volvese emerxer das augas...

2008-05-22T14:15:00.000-07:00

Ola de novo!!!!

Antes de nada, dicir que xa sei que recibín o premio "Brillante weblog", pero a verdade é que, por cuestións de publicidade, dispoñibilidade das televisións e que o
"Star Sistem" galego está enredado co festival de Cans (non confundir co de Cannes, por favor!), teño que pospoñer a gala de entrega para outro momento, pero que se saiba que habela, o que é habela, vaina haber.

Non podía levar unha morea de tempo en "Montículo County" e non poñer algo de alí, así que despois dunha temporada "friki-agrícola", como di o Ulmo, cambio de lado do prisma desta miña personalidade múltiple para poñer o vídeo dun grupo de folk moi, moi, moi bo que hai aquí: Veria. Espero que Ulmo sexa responsable e serio e nos poña un comentario onde explique de onde vén o nome, que seguro que conta a lenda moito mellor que min, pero Veria vén sendo unha vila lendaria que quedou sulagada polas augas, e que conforma a Antártida local.

En canto á canción, pois é un romance de Ghaiteiro-sen-ghaita, coma tantas outras, máis esta versión acolle unha dozura que, sen dúbida, fai especial a versión. Ademais, con Saxo e Clarinete, coma nos anos duros de Airiños. Que tempos...

Velaquí:

E é que, como di o Ghullerme e matizo eu, "Se é que pouco máis ten unha que outra, porque o que conta é ter ghaita, carallo!"

Bks 1000!

P.S. Aínda que non me coñece (creo que si debeu oír falar de min) un saúdo e un bico para Tania, que non hai muller de Crisóstomo cunha voz máis bonita que a súa.

Estrelas amarelo-auto...

2008-04-27T12:55:00.000-07:00

As noites desta fin de semana foron especiais neste estraño país ao que chamamos TERRA.

O ceo, límpido coma un perfecto cristal azul-mariño, estaba inundado con millentas estrelas que o enchían de pequenos puntos de luz na escuridade. Por debaixo del, onde queira que se mirase, a terra toda estaba chea de Santas Compañas formadas por dúcias, centos de V-2, sixilosas mostras de vida cando toda a natureza repousa a aquelas horas da noite/case-mañá.

No aire, ese fino arrecendo a herba fresca, mesturado co aroma que desprende a terra ao ensinar a súa lentura, o seu lado máis oculto, o seu segredo mellor gardado.

A banda sonora, composta ao lonxe por ronquidos de Jaguares, co leve son dos Jumbos ao engulir, coa respiración de Amazonas e Jumiles só era interrompida por algún ladrido esporádico, por algunha curuxa que atravesaba chiando o espeso aire ao que chamamos NOITE.

A humanidade a aquelas horas quedaba reducida a voces na distancia, case besbellos, case inaudibles. Máis preto, frases curtas, ditas a media-voz, ditas con esa melodía que ten o pronunciado polo medio de lábios que trazan un sorriso, pronunciado co aire especial ao que chamamos ilusión.

Rapazas, rapaces...

A vós que permitides o inmenso luxo de sentir o pracer da soidade coa tranquilidade de saberse acompañado con só pensar en 14 e en 19 dedícovos este post, que non vai rematar cun Bks 1000 coma decote, senón dicíndovos

FELIZ CAMPAÑA
e, ata a próxima, como dicimos neses blogues orais nos que convivimos...

Chau,chau!

Cultura Popular (II) O refraneiro segundo o CAEV

2008-04-14T14:50:00.000-07:00

Así como tres meses atrás desatouse nestas leiras dixitais un repaso a unha parte inexplorada da nosa cultura e folclore, que non é outra que a imperiosa necesidade de actualizar o noso refraneiro. Esa impactante revolución cultural activou todas as alarmas no arquicoñecido Centro de Altos Estudos Vilabollenses, que leva todo este tempo desenvolvendo un intensísimo traballo de campo para recoller, arquivar, clasificar e analizar todo ese acervo antropolóxico.
Acaba de chegar á nosa redacción (coñecida como Sachadores' Site) un avance sen carácter oficial e aínda non concluínte do informe que están realizando no CAEV, polo que sen máis dilación procedemos a sementar nestas terras os fragmentos que nos parecen máis significativos do mesmo, nos que debullamos os refráns analizados e máis a súa nova versión oficial:

-"Non por moito madrugar medra o millo máis axiña", pois xa todos sabemos que neste país amence cando lle cadra.

-A quen madruga, non lle arrinca ben o tractor, porque neste noso país, de axudas divinas... poucas.

-Máis vale paxaro na man que un cento picando na lona do silo, que neste país non nos fai falta ter paxaros na man, xa temos abondos na cabeza. Ademais, que se voan ou non non é cousa nosa. Será máis ben dos dos parques eólicos, que como di Quempa-hop son os que os "Cazan ao vuelo".

-Cando o río soa é porque Ferroatlántica non abriu as comportas, e é que o orixinal é algo absurdo. Que se leva auga, pois claro, tío, isto é Galiza, dende cando hai ríos sen auga...

-Todas as autovías levan a Vilalba. Disque tamén todos os camiños levan a Roma, pero a verdade é que non está contrastado, que nos queda demasiado lonxe e ademais alí non hai vacas... A que imos ir?

-A Deus rogando e a picadora ensilando. Vale que en campaña curramos aos domingos, pero é que na nosa canle da emisora (e é certo, eh) os sábados pola tarde retransmítese unha misa en alemán, así que non incorremos en pecado (ai, carallo! Si que incorremos, que non lle pagamos dereitos de autor ao cura e agora as descargas ilegais tamén son pecado...)

Simplemente incrible, va que si?

Se vos gustou este pequeno tráiler (segundo a DXT débese dicir vehículo articulado composto dunha cabeza tractora e un semi-remolque) esperade a que saia o traballo definitivo, que pode ser merecedor dun posto como cronistas cultural no Luar, ou cousa parecida.

Ata daquela...

BKS 1000!

De memes e compañía

2008-04-07T14:22:00.001-07:00

Ben, pois hoxe case non teño tempo de actualizar, pero vou aproveitar un segundiño libre que teño para facer un post para o que me nominou a Marikinha e que me vai costar facer porque versa sobre os peores agasallos e a verdade é que comigo case todo o mundo acertou sempre, así que vou buscar nos andeis da memoria, a ver que atopo:

- Todo o mundo sabe que me encantan as colonias, pero iso non fai que calquera cousa que poña Eau de Toilette no frasco me vaia encantar, así que alguén me regalou unha vez un frasco de Jack's. Gárdoo co cariño de algo que me agasallaron e está na miña colección de colonias, pero na vida a usei.

- Cando era bastante pequeno unha vez regaláronme uns cascos-radio que nunca chegaron a funcionar, pero aínda que o fixera non ía ir pola Pereira adiante cuns cascos enormes con antena en plan Florida anos 80...

- Por último vou citar un agasallo que non foi malo porque non me gustara, que de feito encantoume, senón polo que me provocou. Tratábase dun xersei precioso, que despois acabei usando moitísimo e que aínda anda polo meu roupeiro como 7 ou 8 anos despois (obviamente agora xa non o uso, pero aí está). O caso é que cando mo regalaron alí no medio dunha discoteca pois era imperativo probalo, e obviamente tamén o xersei non estaba lavado, senón que viña directamente da tenda, así que coa coña en plan streep tease e tal probei o xersei e xa quedei con el toda a noite. Toda? Non, porque como unha hora ou así máis tarde comezoume unha enorme urticaria que fixo que tivera que marchar para a casa en taxi a pegarme un baño de pomada antiestamínica. Mimá que mal o pasei...

Agora ía nominar alguén para que seguira co meme, pero é que estas cousas normalmente meten a xente en compromisos, así que ímolo deixar aquí.

Dándolle a benvida a Maese Mon ás leiras dixitais e desexándolle que cultive ese hermo ao que a partir de agora se lle vai chamar Caderno do Correo Vello (www.cadernodocorreovello.blogspot.com) para que dea os froitos que ben merece.
A todas e todos...
BKS 1000!

PREZOS XUSTOS!!!!

2008-03-25T14:09:00.000-07:00

Síntoo... Sei que igual a moita xente este tema non lle vai interesar, pero todos coñecedes que este é un blog xalleiro, filolóxico, gandeiro, literario e parideiro en xeral, así que este post toca reivindicación agrarista.

En primeiro lugar, quérolle mentar os antecedentes xenéticos (ou sexa, cagarme nos seus ancestros) dos señores/as responsables das industrias lácteas, e como eu non son de tirar a pedra sen estar limpo de pecado, pois explico o porqué:
Unha chuvia de datos, e cada un que pense o que queira:

-No ano 89,o leite rondaba os 0.7 E;máis do 60% do prezo final do leite eran ingresos (antes de impostos) para o produtor;e coa venda de dous ou tres becerros podíase mercar un remolque autocargador. No 2006 (vinte anos despois, eh!) o prezo do leite estaba polos 0.3 E (menos da metade,só aproximadamente un 20% dese prezo eran ingresos para o produtor e para mercar a mesma máquina (non digo unha máquina igual nova, senón a mesma máquina, con case 20 anos de uso) non chegaban nin os becerros de 3 anos.

- Como consecuencia de que en Europa entenden as vacas como simples máquinas transformadoras de materias primas en leite, e non coma seres vivos que son, o sistema fóiselles ao garete, e durante o 2007 Galiza foi a única rexión da Unión que aumentou a súa produción. Polo tanto, ante a escaseza produciuse un fenómeno cíclico que aparece cada certo tempo coñecido como "Guerra do Leite", que supuxo un aumento no seu prezo ata os 0.85 E (apréciese que só son 15cent. máis que 20 anos antes). Aínda así, a suba dos cereais pola especulación dos almacenistas, a suba dos fertilizantes (case nada, están custando 0.5 E o quilo...), etc. fixo que ao final os gandeiros non apreciaran esa suba. Que non se equivoque ninguén. O estado español, aínda vendo que somos os únicos europeos que sabemos resistir en tempos de crise mundial, seguen repartindo as cotas como lles peta. A Unión Europea vai aumentar as cotas nun 2%, a todos por igual, ou sexa, que a nós como temos pouca, pois sóbennos pouco...

-A comezos do 2008 comezou a circular o rumor de que ían baixar os prezos. As indústrias lácteas, aínda sabendo que somos actualmente a única fonte fiable de lácteos en orixe, aproveitou ese medo xeral para pactar prezos e comezar a baixalos de verdade. Saben, e ben que lles senta, que non temos outro remedio que vendérllelo ao prezo que o pagan. Para que se vexa: se intentaramos tiralo para non vendelo e así subir os prezos (como se fai no mar co peixe, por exemplo)denunciaríannos por contaminación (e a ENCE non, que xa ten pelotas) e se o digo é porque xa pasou.

-Para máis INRI, estamos indefensos ante esas prácticas porque, por exemplo, o leite que entregamos o día 1 de marzo págase sobre o 28 de abril. Ata ese momento non sabemos o que imos cobrar por un traballo que realizamos case dous meses antes.

-En Galiza producimos nós soíños máis do 57% do leite que se consome en todo o estado e temos preto do 60% das granxas. Curiosamente, non chegamos ao 50% da cota láctea da reserva española. Ergo: a producir de forma ilegal. Despois que non se queixen...

-Peor me poño aínda. Resulta que a nós non nos deixan vender todo o leite que producimos, supoñendo que o sistema de cotas garante que non produzamos máis leite que o que se necesita... Oh surprise! Vaites! Poste a mirar e descobres que o leite que producimos non chega nin á metade do que se vende neste país (incluímos o que se consume noutras formas. Xa o dicía Monty Pyton "- Benventurados os queixeiros? - Non home, é unha parábola, refírese aos elaboradores de produtos lácteos en xeral").

-Levan vinte anos impoñéndonos unhas cotas que, como xa dixen antes, son totalmente inxustas e non gardan relación coa situación real. O incumprimento destas cotas supón unha sanción económica coa que se perde cartos ao vender o leite (recordemos que se o tiramos podemos chegar a ir á cadea, por non contar que agora contaminar é pecado) Iso, sumado á especulación provocada polo anterior goberno estatal e autonómico co que cada quen podía vender a súa cota ao mellor postor, fixo que a xente tivera que desembolsar auténticas burradas para mercar a cota necesaria para o leite que producía. Aos créditos deses cartos fáltanlle para rentabilizarse uns dez anos sendo optimistas, pero non pasa nada. A UE colle e quita as cotas no 2015 (xa podían avisar antes, que ía gastar millóns e millóns de pesetas en cota quen eu sei) polo que todos eses cartos desaparecen. Por non falar de que imos ter que producir coma bestas e adoptar o sistema européu do que falei antes e que, como tamén dixen antes, está fracasando ao esprimir as vacas ata tal punto que a súa vida media baixa dos 6/7 anos que ten en Galiza ata os 2/3. Un asasinato en toda regra. Iso si, a eutanasia animal está prohibida...

-En menos de un mes comezaremos a ensilar a herba e sementar o millo. Supón un gasto medio duns 8.000 E por explotación, que se converterán en leite ao longo do 2009. E se para daquela o leite xa non custa nin a metade?

-Ante todo isto, os gandeiros levan uns días manifestándose (uns de forma máis pacífica que outros, todo hai que dicilo)para intentar defender un traballo de 365 días ao ano 24 horas ao día, e que lle permite almorzar quente a toda a poboación. Pois chámannos delincuentes.

Cada un que quite as conclusións que lle pareza (e que as deixe no blog, aínda que non sexan coincidentes coas miñas, que diso se trata)pero eu só teño un berro na gorxa que non podo reprimir:

TRACTORADA!!!!!!!!!!!

Exercicio de clase:
Lede todo o anterior, ide ao súper e mirade os prezos do leite e derivados... A que frases comerciais tipo "A calidade e a saúde, a nosa razón de ser" "que rica, mamá" "la leche del norte" "o triufo da calidade galega" "volve á orixe" o selo de Galicia Calidade para unha empresa francesa coma Prêsident etc. xa non vos parece o mesmo?
Se xa o dicía Castelao I o Grande: "As nosas vacas teñen o pesebre na Galiza e os tetos en Madrid, e quen non lle dá de comer a unha vaca non ten dereito a muxila"... Por certo, isto foi escrito hai máis de 60 anos, sobran as palabras.

Dende o máis profundo sentimento de explotación e pedíndovos perdón polo longo do post...

BKS 1000!

Radio Colleita FM

2008-02-25T12:36:00.000-08:00

No dispone de flash

OS RASTREROS: Tractorada WWW.LISTENGO.COM

pip, pip, pip. SON AS CINCO, AS CATRO EN MAZARICOS!
Ben, amigos!Despois de escoitar Tractorada, de Rastreros seguimos en Sucos de Liberdade, este programa que tamén se emite pola canle 14 das vosas Radios CB, para facervos máis levadeiro o traballo. Benvidos se vos acabades de incorporar.
Xa sabedes, que a utopía nunca morra.
Seguimos coa entrevista a MR, e non me podo resistir a comentar algo que estivemos falando durante o corte musical. Dicíasme, M, que che sorprende o cambio de forma de vida dos últimos tempos.
- Pois a verdade é que si, pero non me refiro só ao noso sector.
- Realmente, tal e como me comentabas off-the-record, parece que o mundo está ao revés...
- Efectivamente, esa é a idea.
- Pero non consigo entender a que te refires concretamente...
- Mira, date conta: Agora os mariñeiros sementan no mar, e teñen que esperar a que os froitos madurezan para recollelos. Nós, no campo, imos deixando atrás ronseis ao paso das nosas máquinas, botamos sós moreas de horas e comunicámonos a través das radios, incluso falando en clave...
-... A verdade é que, visto así...
- Eu penso que che vén sendo isto que chaman... Como era?... si, a Globalización esa...
- ... Ben, este... A seguir, imos poñer algo de 120 Capadores, o disco-homenaxe aos Diplomáticos de Monte-Alto: a versión asturiana de Eu quero ser... Ghai-tei-ro!

Comeza a soar a música, pero os micros do estudo quedan abertos, polo que se oe a nosa compañeira dicíndolle a MR:

-Bufff, mira ti se será certo iso que dis, que ata ti te converteches en Melghacho...

Abelix provii (IV) Ou todo o contrario...

2008-02-12T11:43:00.000-08:00

Ola a tod@s!!!!
Pois nada, que por aquí andaba eu a piques de publicar unha nova entrega desta xeira de post nos que poño á xente a caer dunha burra cando detecto algunha errata nas letras das cancións, pero desta vez vaime saír furada... Explícome:
O tema é que eu, coma case todos os que andamos sementando binomios de uns e ceros nestas leiras dixitais ás que chamamos blogomillo, recibín noticias da aparición na rede do que se deu en chamar a primeira canción Dance na nosa lingua. Por se algún (ha) de vós non se enterara, trátase de A festa non vai parar, de D.J. Son1co feat. Isis, e aquí vos deixo un enlace por se a queredes descargar de moca:

http://www.mediafire.com/?73mkbjmpszu

A cuestión é que isto de que o galego chegue ao mundo da música-empacadora (para os non membros do Centro de Altos Estudos Vilabollenses, explicarlles que se inclúe baixo ese epígrafe a música Dance, House, Techno, etc. polo mero feito de que os seus baixos -o mítico pum-pum-pum- ten un son moi similar ao que facían as antigas empacadoras) pois iso, que dicía que a chegada do galego a este tipo de música (cousa dubidosa, xa que antes xa existiron míticos machucos de Sementeira, de Fuxan os Ventos a ritmo de pista de baile, ou outras coma o mítico Ven, Bella Cubana dos anos grises do Tear) foi bastante ben recibida e incluso aplaudida polos sachadores electrónicos galegos, ata o punto de que se se puña a semana pasada o título da canción no google aparecían aprox. unhas 26000 entradas. A ver, que me estou liando. O conto é que escoitei a canción e, deixando á parte a súa indubidable calidade, e que vai facer que o galego entre nas discotecas pola porta grande, sentinme case ofendido ao ver que a cantante non pronuncia un só /n/ velar en toda a letra, que por outra parte tampouco é tan grande.
Visto isto, non me quedou outro remedio que poñerme a escribir un Abelix Provii para darlle caña á señorita en cuestión, pero como non é de boa educación criticar o que non se coñece, púxenme a remexer na rede a ver que atopaba sobre ela e, claro, resulta que a rapaza non é galega, senón catalana.
Así pois, non me quedou outra que comer con patacas de Coristanco o post enteiriño, e pasar de criticar á Isis a agradecerlle que se prestara a gravar unha canción na nosa lingua, e tamén a poñela como exemplo de moitos artistas galegos que pensan que só se vende se se canta en castelán, así que, como dí Quempallou en Coa lingua de fóra:

Moito traballiño deu
que triunfara a razón
para poder usar a lingua
que nos sae do corazón

E agora que xa podemos
con liberdade empregala
non lla falamos ás mozas
non sexa que saian parvas.

Así que, mociñas e mociños, non esquezades que en galego se pode facer de todo, é que recordade sempre que, Na loita e na festa, a diglosia sempre apesta!

Ata a próxima actualización, e pedindo desculpas polo lioso do post...
BKS 1000!

Unha mensaxe para Mariano, de Manuel Rivas

2008-01-31T11:35:00.000-08:00

Antes de nada, aclarar que este texto non é meu, é de Manuel Rivas, que non quero ter que pagar unha pasta por plaxio. Ora ben, non o cito debidamente porque a min, sinceramente, chegoume vía mail, e non sei moi ben de onde sae, así que cito ao autor, mais non a fonte. Agardo que sexa unha licencia que Manoliño (e sobre todo a SGAE, que son uns pesados) me disimule. Por se acaso, póñoo tamén en grande aquí abaixo. É longo, pero de verdade que vale a pena lelo:

MANUEL RIVAS Luces

Unha mensaxe para Mariano

MANUEL RIVAS 18/01/2008

Moito se fala estes días das perdas e ganancias para Mariano Rajoy, o líder da dereita española. Por unha banda, ficha un tiburón, por outra, despréndese dun merlo branco. El saberá o que fai, que para iso é rexistrador da propiedade. No medio desta feroz loita darwinista, eu o que pensei é enviarlle un agasallo creacionista. Un exemplar de vagalume e outro de xoaniña.

O texto que acompañará este envío entomolóxico podería dicir o seguinte:

"As linguas non restan, Mariano. As linguas suman. As linguas non pesan. Non son un lastre para quen as leva. Pola contra, son elas as que levan o peso da historia enriba da cabeza. Móvense por unha sorte de enerxía interior, alternativa. O xeito en que traballan as verbas, a maneira de elas viviren, é moi semellante á relación que ten a avelaíña coa lámpada na noite. Porén, malia non ter peso, as linguas pertencen á natureza. Mesmo son o enxerto máis logrado e actúan coma o pole para a semente. Verbo desa fecundación, quixera lembrar que na lingua galega os seres máis nomeados son dous cativos coleópteros. O vagalume (de nome científico, lampyris nocticula) é chamado de máis de cen maneiras diferentes e algo semellante ocorre coa xoaniña (coccinella septempunctata). O vagalume emite luz. A xoaniña, coa súa forma esférica e sete puntiños mouros sobre o vermello dos élitros, trae a boa sorte se se pousa na man. O vagalume e a xoaniña escasean agora por mor dos herbicidas.

Unha lingua é comparábel a un senlleiro ecosistema. Se sentimos noxenta a queima dun bosque amazónico ou a seca dun río, ou a perda dunha obra artística e monumental, cómo ser insensíbel ante a vida das linguas!

Non hai fotografías das linguas feridas, das verbas fanadas, mais cada unha desas perdas deixa un cráter na boca da humanidade, unha chaga na gorxa da historia. Se tiveramos esas imaxes, serían estarrecedoras. Porque as linguas non son abstraccións nin simples artificios gramáticos. Teñen corpo e alma, que non van esgazados o un da outra.

A vida das linguas é unha metáfora das nosas vidas.

Hai dous espazos contrapostos no fondo submarino das rías galegas. O que os mariñeiros chaman almeiro, os lugares de cría e desove, un erótico leito de cores, e aqueloutro que chaman a marca do medo, as furnas do baleiro onde domina o silencio e os peixes non entran pola memoria do esquilmo. Cada lingua é un almeiro fronte a marca do medo, un viveiro fronte o baleiro uniformizador.

Entrado o século XXI, hai dous eixos nos que basear a civilización: o cultivo dos dereitos humanos e o da biodiversidade no mapa da natureza e das culturas. Eses dous cultivos están entrenzados e son hoxe a primeira proba de civilización, de calidade democrática.
Por que o vagalume e a xoaniña foron os seres máis nomeados? Quizais polo instinto das linguas, á procura da luz e da sorte". Stop. Fin da mensaxe.

Por qué enviar agora os dous coleópteros a Mariano? Non se trata de política. Non ten de ver nada coa campaña electoral. Non é unha mensaxe críptica. O que pasa é que Mariano cada vez que vén a Galicia pois solta un mesmo retrouso: "O que fai falta é menos galego e máis inglés". Nos últimos tempos, veña coa ladaíña: Menos galego, máis inglés. Un titular, don Mariano!, solicita o xornalista. E Mariano entoa o ritornello: "Menos gallego, más inglés".

A min esa demanda lingüística sorpréndeme moito. Desconcértame. Non porque Mariano sexa ou non galego. En Galicia hai máis xente que comparte esa idea, mais non é o auto-odio nin por ignorancia. É por desprendemento. En Galicia hai moitos galegos que falan galego. É un dos lugares do mundo onde máis galego se fala. Tamén hai moitos galegos que falan galego en castelán. E algúns que falan castelán en galego. A cousa non vai por aí. O meu desacougo con Mariano ten relación co seu papel de líder político conservador. E se é conservador, penso eu, por que non quere conservar? Conservar o galego, que o que necesita unha man de conservación. Home, se fai falta botarlle unha man ao inglés, pois tamén lla botamos.

O outro motivo de desconcerto é que Rajoy é de profesión Rexistrador da Propiedade. E logo a lingua galega non é unha propiedade? Hoxe en día todo o mundo sabe que a lingua é un recurso. Sábeno os suízos, que de propiedade entenden un ovo e a metade doutro, e por iso conviven con catro linguas. Sábeno os países poderosos e outros máis modestos ou de menos falantes. Vai ti a Islandia, que son 300.000, e dilles que para qué queren o islandés. Saes de volta no primeiro avión cunhas orellas de burro. Así que non entendo a razón pola que un rexistrador da propiedade, un home intelixente, en plenas facultades, quere que nos desprendamos de semellante propiedade. Pois mira que non é leira o galego! Con el podes falar e entenderte en Viana, en Porto Alegre, en Luanda, en Maputo, en Cabo Verde, en Goa, en Timor e mesmo en Pontevedra e no Vaticano. E non habería maneira de falar máis inglés sen achicar o galego? Unha cousa é ser políglota e outra troglodita.

Contrasta esta actitude co estilo tan sereno e respectuoso do conselleiro de Educación da Junta de Castilla-León, Juan José Mateos, que vén de ratificar o convenio para a incorporación do galego en todo o itinerario escolar na bisbarra do Bierzo. Coido que acae o exemplo, pois forma parte dun goberno autonómico conservador. Escoiteino falar este mércores, co gallo do acto a prol da lingua da asociación Xarmenta, co teatro de Ponferrada ateigado de xente, e o que el fixo foi un discurso da intelixencia e de defensa da diversidade. No Bierzo, que é parte administrativa de Castilla-León, pasouse en seis anos de 25 estudantes de galego a máis de 1.000 na actualidade.

No recente informe do PNUMA, o Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente, fanse unhas afirmacións moi interesantes verbo das linguas. Paréceme fundamental ese enfoque. Considerar as linguas parte esencial do medio ambiente. Normalmente, falamos como respiramos. Mentres respiramos non nos poñemos a reflexionar sobre a importancia do aparato respiratorio. Dicía o poeta arxentino Manuel Lugones que el só foi consciente da importancia do aparato respitarorio o día que estivo a piques de afogar nunha praia. Pois ben. O que di o PNUMA é que a perda dunha lingua e do seu contexto cultural representa a queima dun libro de consulta único do mundo natural. De seguir a actual tendencia, calcúlase que dentro de 100 anos, o 90% dos idiomas do mundo estarán extinguidos ou a piques de se extinguir.

Eu ben sei que Mariano non quere que o galego estea nesa lista de desaparecidos, mais para iso hai que botar unha man. Ei! Ao pescozo, non.

Cultura Popular 1.2 (Urxente)

2008-01-22T11:39:00.000-08:00

02:00 Zulú.
Cuartel - Pensión Xeral Provisorio do GhSF-r (seczón dura).
Primeira Liña de Batalla (á dereita da isoglosa).

Son as tantas da mañá. Un pitido que nun principio me semella un tren que me vai levar por diante sen solución de continuidade rescátame de terribles pesadelos polos que deambula o polo menos intranquilizador “toc, toc, toc” de Fole, mesturado cun sempiterno corvo de Poe, que voa dun lado ao outro da “Haifa” feita cuarto repetindo unha e outra vez o seu desagradable “Crow de raven: Never More”, que me transportan a escuros momentos do pasado. Nota mental a min mesmo: a combinación de litros de café e Coca-Cola como único constituínte da cea, mesturado coa visión de “Hai que Botalos” xusto antes de durmir provocan serias disfuncións en canto ao que a definición ideal do sono pracenteiro se refire.
Ao pouco doume conta da procedencia real do son: o fax do CAEV cumpre co seu cometido e comeza a cuspir, un detrás do outro, un bo lote de follas a un ritmo do demo, mesmo semella que sabe da importancia do documento enviado. A cabeceira do documento, que o define como urxente e de alta confidencialidade fai que me poña a desencriptar rapidamente o complexo e segredo código empregado neste tipo de envios (tamén coñecido como AFI).

Paso a transcribir os fragmentos máis relevantes.

<...> O noso servizo de Pouca-Intelixencia acaba de emitir un informe que é preciso que sexa de dominio público inmediatamente.<...> Durante o transcurso da reunión segreda (e ben condimentada con viandas e bebidas espirituosas varias) d´A Pereira-Mallón, <...> os nosos micros, colocados segundo as metodoloxías “creativas” proporcionadas polos nosos homólogos fonetistas portugueses, rexistraron unha conversa que pode demostrar por vez primeira a teoría coñecida coma Pole de Ideas. <...>

A seguir vén unha extensa descrición da reunión, persoal que asiste a ela e outros datos técnicos que non son do caso, ou ben pola súa calidade de clasificados ou ben por non demorar máis o momento de dar a noticia ao mundo, polo que paso directamente ao que nos ocupa. (Nota: as negriñas non están presentes no orixinal).

<...>Un dos asistentes á asemblea critica a actitude de outro durante un operativo ao deixar o seu posto por unha suposta avaría, críticas entre as que se atopa a frase “Deixounos silando sós: a leira, o tractor e máis nós!” <...>

Pois si, membros e membras do GhSF todos e todas. Despois do ostracismo (seguramente ben merecido) do inimigo autor da citada teoría, aparecen nun suxeito (ben pouco dubidoso de complicidade coa mesma e traizón á causa, por certo) os síntomas de que a teoría que intenta explicar a aparición de ideas comúns entre individuos sen aparente conexión entre eles pode ser veraz. Para aqueles que dubiden da neutralidade do suxeito estudado, o informe recibido conclúe cun parágrafo que, como mínimo, pode alterar o ánimo de todos aqueles que o lean:

<...> Activadas todas as alarmas do Centro de Altos Estudos Villabollenses, procedeuse ao “ingreso” do suxeito nos nosos laboratorios. <...> Tras a infinidade de probas xa expostas, someteuse ao corpus (ben, máis ben á mente) de estudo á pregunta definitiva: (Ocúltanse, por razóns de seguridade, os nomes do investigador e do suxeito, caracterizado co pseudónimo M.R.)
CAEV: -Coñece vostede un artista denominado M. A.?
M.R.: - Xa llo dixen 1000 veces. Non me vai convencer. EU SON DA PARÍS DE NOIA DE TODA A VIDA...

Cultura Popular (avance)

2008-01-15T12:03:00.000-08:00

Ola de novo!

Vale, xa sei que prometera airear de vez en cando, e xa sei tamén que xa vai para un mes que teño as contras pechadas, pero compenderedes que, coa venteira que fai...

Así e todo, estívenlle a dar voltas a ver que novos cadros podía pendurar nestas paredes, e (grazas a unha conversa co nunca abondo loado Ulmo e a nunca aínda loada -cousa que ha cambiar, xa veredes- Rho) pensei eu para min que un bo fío do que tirar serían esas versións de clásicos populares que fan (ou facemos, vaia, que non lles quero botar as culpas aos demais) os de A Pereira-Mallón, e que son, diría eu que a actualización e a "Xallasización" do refraneiro de toda a vida. Hoxe non é día de poñerse a facer bricolaxe, que con este tempo a pintura tarda horrores en secar e o cemento-cola (nota a min mesmo: se mesturamos a masa con coca-cola o efeuto será o mesmo?????) non tira nin para atrais (homenaxe á área mindoniense, como non), pero para probar cores si que vale, así que aí vai unha mostra, a ver se vos mola a pintura:

O primeiro que me vén á cabeza é realmente o xerme de todo o demais, e neste caso non cumpre as regras do refraneiro popular, xa que a expresión ten autor coñecido e se me apurades ata copyright, xa que se trata da adaptación da arquicoñecida Lei de Murphy:

En primeiro lugar, vou deixar claro que eu, de toda a vida, xa tiña a versión propia desa lei, e que era máis que nada a versión estendida, co making-off e entrevistas ao director, por dicilo de algunha maneira, e que basicamente rezaba así:

"Canto menor sexa a superficie da torrada untada de manteiga, máis espectacular será o salto da citada torrada para caer xusto enriba dese anaco";pero, despois dunha serie de consultas ao C.A.E.V. (Léase Centro de Altos Estudos Villabollenses, que se o le algún que eu sei débese estar escarallando da risa e esperando unha burrada, coma sempre que se fala do citado organismo que nin é público nin privado nin sequera é) demostraron que o Murphy este, se dicía o da torrada era porque era "Un urbanita de la mierda" (desculpen a desviación lingüística, é que esta afirmación provén da nosa delegación no estranxeiro, en La Bañeza, ou por aí), xa que, segundo o mesmo investigador, se fora gandeiro a lei rezaría do xeito seguinte:

Cando se pousa a lona no silo, esta sempre cae coa parte pola que se desenrola para o lado de abaixo. Apréciese que o uso de desenrolar é correcto, que aquí somos paleo-falantes de toda a vida, pero o carallo non é iso, senón que a lei vén acompañada duns cálculos estatísticos que demostran a súa vericidade no 99.9% dos casos, o que dá lugar a un epílogo da mesma:

No caso de que se intente contrarrestar esta lei dándolle a volta á lona antes de botala, iso só se nos ocorre cando xa ía caer da forma correcta, co cal o efecto da citada prevención vese anulado.

Ao parecer, gárdase ese 0.1% para a excepción que, como tal, confirma a regra: unha vez que nos caeu a lona sen querer e quedou, incomprensiblemente, ao dereito. Cousas veredes...

Agardando poder seguir debullando estes estudos tan interesantes en canto nos vaian entregando os datos das súas evolucións dende o CAEV, deica outra e...

BKS 1000!

An Ghz-Crea ghous tu...

2007-12-18T11:51:00.000-08:00

Pois sí amiguiños, ben sexades corviños, koalas ou alcolitras. Xa sei que é físicamente imposible (e desta vez non é culpa de Ferroatlántica, que xa o era antes) pero hoxe a carón do koala oficial desta leira, sobe coma un tiro polo Xallas (ou Xallás, como di algunha, señor, que paciencia...) un salmón pintarado, que vén sendo estes que se ven a continuación:

E é que, como xa vén sendo costume (dende fai un ano, que pasa, pero menos costume eran as romarías de Fraga e máis ía todo Dios) na segunda semana de decembro tocounos ir recoller o preceptivo premio do Ulmo, que neste caso era o Gz-Crea 2007, así que alá nos internamos nas profundidades austrais da nosa terra para vivir, de novo, unha chea de aventuras.

Así de primeiras, un servidor, que era o choufér, deixouse guiar por unha señorita moi simpática que estaba metida nunha pantalliña (véxase GPS) e que tiña unha voz moi bonita, pero de ir a Cangas, nin p.i. (p.ola i.zquierda, quer dizer,hehe). Todo isto faime recordar todos aqueles momentos compartidos con este elemento (e máis algún outro, incluso dentro dos premiados no mesmo certame) e os recordos lévanme dende 5 personiñas bebendo café, vendo telenovelas (mi madre, que cousas tou contando) e falando das salpicaduras de Tim Burton ata a viaxes do tipo "Ancha es Castilla, pro no cabemos" no que, por certo, o GPS (desta vez marca da casa) que levabamos era ben máis efectivo, e que rematou reconciliándonos coa terriña a forza de chourizos de Damil.

Así foron quedando no camiño proxectos coma o da fabricación dun "Sacho-midi", a creación dun Centro de Rehabilitación para Diglósicos, obras de teatro ("Fin de Carreira" segue aí) e ata movementos reinvindicativos coma o LICRa ou o GhSF (este último aínda está operativo, se ben a nivel "grupúsculo de a un" e cando cheguemos á Provenza, xa miraremos a ver se seguimos).

Pois ben, por todos eses momentos vividos con el (incluída a posibilidade de coñecer a algunha que eu sei, e que me ten pinta de nos ir dar guerra por moito tempo, e que o outro día impediu que me suicidara durante unha das peores obras da miña vida porque non nos púñamos de acordo de para quen era a última bala) por todo iso, dicía, que menos que un post enorme coma este que me acaba de saír, e máis unha profunda "refleusión" feita Hip-folk como é esta (e que conste que é un fragmento de Polo Aire, de Quempallou):

Unha carballeira, unha urbanización.

Por cada montaña un parque eólico

en cada areal un porto deportivo

100 minicentrais para cada río!!

[...]

Quen che há devolver a vida?!

quen che há volver a esperanza?!

quen che há devolver a terra?!

quen che há devolver... a iauga?!

Coloquio de dous galegos (rústicos?)

2007-11-21T10:24:00.000-08:00

Oficina bancaria xalleira. Baixo luz xeral cenital e de ton azulado, e con fondo que nos recordan unha oficina dun banco ou caixa calquera (xa se sabe, folletos a mogollón, bolis atados con cordonciños, posters de hipotecas etc), atópanse Mingos e Farruco, dous galegos rústicos (ou máis ou menos rústicos), un a cada lado da mesa do director.

MINGOS: (Con cara de gato de Shreck, a ver se atopa compaixón) Ola bos días.

FARRUCO: Ola, moi bos días. Que tal lle vai todo?

MINGOS: (Soltando a resposta universal) Bueno...

FARRUCO: E logo que se lle ofrece, hom?

MINGOS: Pois víñachelle pedir un crédito para comprar un tractor con GPS, Climatizador, 200 CV de potencia, Emisora, Radio-CD, Ordenador de A Bordo, Dirección Asistida, Neveira, Asento de coiro...

FARRUCO: (Interrómpeo despois de ir poñendo máis cara de asombro canto máis especifica o Mingos o que quere) Carallo, amigo! Ese tractor ten máis cousas que un Iate!!!

MINGOS: ...

FARRUCO: E logo, canto lle fai falta para esa marabilla?

MINGOS: (Con cara de petición humilde) E, eu creo que cuns 120000 Euriños de nada e máis un algo que eu xa teño aforrado igual lle vou chegando xa...

FARRUCO: (Literalmente alucinando) Ostiaendiós!!!!! Iso custa máis que o iate!!!!

MINGOS: (Coma quen non quere a cousa) É que o tractor ademais traballa a terra, sabe?...

(Vai caendo o pano mentres nun linóleo situado no fondo do escenario aparecen as reflexións de Farruco, que pensa ou ensoña co éxito que tería entre os guiris se chegara á praia de Louro navegando no tractor do Mingos).

metida de pata!!!

2007-11-12T12:04:00.000-08:00

Pois nada, que se de sabios é rectificar, pois eu tamén quero selo. Señor director de La Voz de Galicia, que perdoe vostede por dubidar da súa boa fé e do seu bo gusto cando dixen que non ía publicar a miña carta. Moitas grazas por facelo, feito co que demostra que o seu xornal, e vostede mesmo como sucesor de Fernández Latorre (se os papas son sucesores de Pedro, vostede seráo de F. Latorre, digo eu) tamén acepta as críticas construtivas. Moitas grazas de novo e mil perdóns, con humor pero a máis profunda sinceridade...

P. D. Mañá, señor Villar Mir, despois do que fixo esta fin de semana, no Xallas, mellor non lea o blog, porque ou moi pouco tempo hei ter, ou vai ser das de quedar abrigado, e aínda a ver, agora que sei que sí que se pode, se non lle escribo á Voz outra vez...

Tradición bucólica para os de fóra ou modernidade para os da casa? Velaquí o conflito...

2007-11-05T11:33:00.001-08:00

Onte (domingo, 4 de novembro) apareceu na Voz de Galicia unha foto do parque de maquinaria dunha granxa e máis da súa empresa de traballos agrícolas, ben coñecida nesta zona, e de fondo un pazo que agora está destinado ao turismo rural. Pois ben, na citada noticia citábase como exemplo de feísmo, xa que estragaba as vistas, e é que xa o dicía Avelinito, a xente de fóra quere o campo verde pero que non chova, e o verde non o vai ir pintando por aí o concello, así que sen chuvia...

Pois ben, definían toda a maquinaria coma unha morea de "chatarra" cando moitas desas máquinas fai menos dun mes que as vin eu traballando e en plena forma, pero claro, para o turismo queda máis bonito un carro das vacas e un paisano que, cando lle pregunten se as vacas son boas, conteste: "Bueno..." Pois non, señores. Somos moitos os que vivimos no campo e do campo, e o que non imos facer é que se nos criminalice por modernizar o noso traballo, por mellorar a nosa calidade de vida, porque digo eu que está ben que ao campo veña xente de fóra, pero tamén digo que, de primeiras, a terra para quen a traballa, que parece mentira que volvamos a estas lerias. Como vedes, estábavos ben picado, así que decidín enviar unha carta ao director do xornal, pero como non ma van publicar nin de coña, déixovola aquí para que opinedes:

Señor director:

No seu xornal do pasado día 4 de novembro aparecía unha reportaxe fotográfica sobre o feísmo no rural galego e, se ben estou de acordo coa maioría dos contidos da citada reportaxe, e da postura que adopta o seu xornal a respecto da cuestión que nos ocupa, non podo dicir o mesmo dunha das fotos, e sobre todo do seu pé. Meténdonos xa en fariña, a citada foto aparecía cun pé no que se criticaba que moitos dos clientes dun pazo do século XVII, creo recordar, agora habilitado como casa de turismo rural, abandonaban o mesmo despois da primeira noite, ao ver que polas fiestras a paisaxe non era todo o idílica que se suporía, senón que incluía algo que, o mesmo pé, identificaba coma “chatarra”. Pois ben, o que na fotografía se podía observar non era precisamente chatarra, senón maquinaria agrícola, así coma unha vista parcial dun silo, que nos fai supoñer a existencia dunha granxa de vacún, cousa, polo que se ve, desagradable para a clientela do pazo.

Eu estou de acordo en que no rural se fixeron moitas barbaridades que tiveron como resultado iso que agora chamamos feísmo. Estou de acordo tamén en que o turismo rural pode ser un dos mellores xeitos de revitalizar o noso agro, pero no que tamén creo estar no certo é en que no noso campo a fonte de riqueza principal, o sustento da maioría das familias que del vive, segue a ser a agricultura e a gandería, e creo tamén que as dúas actividades se poden desenvolver dun xeito simultáneo, pero o que non podemos pretender é levar ao noso campo as estampas das gravacións de Xoaquín Lorenzo só para que a imaxe resulte máis bonita para o visitante. Para uns a ben, para outros posiblemente a mal, pero o certo é que a vida no rural cambiou, modernizouse e nese proceso houbo que pagar coa perda de imaxes tradicionais a calidade de vida da xente que vive nel.

O encontro entre a modernidade e as xentes que imaxinan (pois nin é, nin seguramente nunca foi) o campo como un lugar idílico de paz e cor verde non é un feito illado nesa fotografía: por todo o noso territorio aparecen continuamente conflitos. Así pois, quixera facer desta tamén unha carta aberta a toda esa xente para que pense, cando lles moleste o son dunha muxideira un domingo pola mañá, que hai xente que se ten que levantar 365 días ao ano para acendela; cando nas noites de máis traballo no campo escoite o ruído da maquinaria, que os que con ela traballan teñen que gañar a súa vida así, cando note olores desagradables, que no campo viven animais, e son eles os que os producen, non os seus donos.

Quizais se todo isto se chegara a comprender, se ir de visita ao campo incluíra o esforzo de entender as formas de vida que hai nel, camiñariamos por fin cara a dignificación da vida no noso rural.

Aproveito estas liñas (e déixoo xa, que cada vez que me pico sáenme uns posts enormes) para pedirvos, se sodes dos que vindes ao rural de visita, que respectedes aos que alí traballamos, porque, por moito que molestemos cando vós estades aquí na fin de semana ou en agosto, tamén somos nós os que nos encargamos de que o campo siga a estar onde está para o agosto do ano que vén, e parece que normalmente isto se esquece.

Ata a próxima contestación, no entanto...

BKS 1000!

Eu de maior... quero ser coma ti! (II)

2007-09-19T12:40:00.000-07:00

Chamádeme teimudo, pesado, tolo, arriscado de máis ou o que queirades, pero creo que o post anterior aínda tiña un pase e, mira ti, tan arriscado son, que aínda en perigo de que ninguén volva ler nunca máis este blog, vou colgar a segunda entrega da serie, que creo que está algo mellor. A aqueles que, con toda a lóxica do mundo, lle parezan unha chapuzada, que sigan conectándose de vez en cando, que axiña volverán os posts normais nos que me meto con todo o mundo e esas cousas. Ata entón, déixovos con:

Eu de maior quero ser o mesmo ca ti.
Así, sen anestesia nin nada. Nin sequera tomara o vaso de whisky que lle dan aos vaqueiros nas películas do oeste cando lle van curar unha ferida de bala a base de pólvora ardendo. Facédeme caso, que che espeten isto así, en vivo, doe de carallo. Pois a min díxomo o meu curmán pequeno unha vez que me viu diante do ordenador escribindo paridas coma estas que agora tecleo. De feito, cada dúas ou tres liñas miro cara atrás. Se aparece pola porta guindo o ordenador pola fiestra antes de que me volva a soltar unha lindeza polo estilo.

O carallo, á fin de contas, non é que un curmán pequeno, que teoricamente te considera un exemplo a seguir, queira ser coma ti. O carallo é que che fode o sono durante semanas ata que un bo día o colles por banda e preguntas, outra boa, con cara de bo rapaz que nunca rompeu un prato, qué cona considera o neno que es ti. Porque eu, que saiba, son estudante, e iso pódeo ser el cando queira. De feito xa o é, se é que ao que fan agora na escola se lle pode chamar estudar.

Imos abrir outro parágrafo para meditar un pouco. Realmente, queres saber a impresión que ten de ti o cativo? No caso dunha resposta afirmativa, só queda desexar sorte e unha boa terapia de grupo ao intrépido. Recoñezo que, no meu caso, a resposta foi unha das menos malas de todas as posibles, xa que ben podía dicir unha do tipo “estar así, sen facer nada”. Nestes casos, a única solución posible é cortar as veas co coitelo da manteiga, para facer o trance o máis duro posible; non sen antes, claro está, estricarlle as orellas ao neno ata poder facer con elas un nó mariñeiro.

Pero, como xa dixen, esta circunstancia non se deu (por fortuna para as veas, o coitelo, a manteiga e as orellas do interfecto), pero o cortés non quita o valente, e, do mesmo xeito, que non tivera a peor das ideas sobre a miña persoa non supón que a súa resposta fose boa. “Non sei que es, pero gústame”. A diferenza entre esta resposta e unha pedrada no medio da testa non é tan grande como cabería imaxinar.

Como se poderá imaxinar, aí vai o sono doutra chea de noites a tomar vento (non é que me gusten os eufemismos, ben podería poñer a tomar polo cu, pero un dos meus propósitos de ano novo é escribir sen tacos. Só se libran cona e carallo porque están a ser substituídos por coño e polla a pasos axigantados e hai que facer país). Agora, visto que preguntarlle ao mocoso qué pensa que son eu non vale para nada, hai que dilucidar sobre a vida, e, o que é máis grave, por qué lle gusta a el. Realmente, ver a un fulano estudando lingüística ou gramática histórica non pode instaurar vocación ningunha, prácticas masoquistas á parte. Por iso, na miña vida tiña que haber algo que resultase minimamente atractivo para a infancia.

Eu, realmente, non atopaba nada, e tívenme que poñer en mans de profesionais. Unha amiga psicóloga tentou relacionar este feito coa síndrome de Estocolmo, e case me convenceu. Segundo ela, esa teoría explica tamén por qué os nenos e nenas se namoran dos seus mestres e das súas mestras. Mágoa que non houbera cámara de fotos porque a miña cara tivo que ser maxistral. Cando me explicou que se debe a que os nenos pequenos, que ata o momento gozan dunha liberdade case total, ven aos docentes como un axente coartante; e por iso se namoran deles, non puiden aguantar máis. Tívenme que escarallar de risa. Creo que é comprensible.

Do anterior pódese deducir que a teoría da psicóloga caeu polo seu propio peso e máis que esta amiga debe ter un Edipo que non pode con el. Agora se explica que o pai da psicanálise tivera que montar unha cadea de supermercados para subsistir (os arquicoñecidos Froiz).

Aínda hoxe penso que foi unha temeridade o que vou contar, pero aínda así boteille valor e un día que o meu curmán veu polo meu cuarto mentres eu estaba facendo un traballo de literatura medieval, senteino á miña beira para que vise o que facía en realidade e así descubrir qué era o que lle gustaba. Fun respondendo ás súas preguntas (non sei por qué carallo a ninguén se lle ocorreu aínda poñer a nenos policías para facer os interrogatorios, sería un grande adianto) sobre as cantigas, os trobadores, a lingua e moitas outras cousas que eu nunca preguntaría á súa idade. Entre preguntas complicadas fun rematando o traballo, e desde que o rematei pregunteille se lle gustaría estar continuamente facendo ese tipo de cousas. Textualmente: “si, mola moitísimo saber que os reis de fóra escribían en galego, e que os reis católicos se pasaron tanto. Aínda por riba, por culpa dos outros mangantes marchounos Portugal.”

Qué se lle vai facer... Amiguiños, como dicía no apartado anterior, cando un neno di cousas coma estas non cabe ningunha dúbida.
DA CORDA PARA TODA A VIDA.

Eu de maior... quero ser arqueólogo (I)

2007-09-14T12:41:00.000-07:00

Xa prometera hai tempo unha serie de posts literarios que se ían chamar así, Eu de maior, e que, como veredes, son unhas breves reflexións persoais, a medio camiño entre os monólogos (vivan Palatiolum e dj white!) e os artigos de opinión (Yáñez, querémoste!) Realmente xa hai tempo e agora case me daba vergonza, pero despois do churrazo de onte, xa se pode colgar o que se queira. Antes de que pasedes de min, lédeo, que está mellor que a poesía, xa veredes:

Eu de maior quero ser arqueólogo.
Imaxinade a cara de miña nai cando un mocoso de 8 ou 9 anos lle espeta a frase indicada en negriña. Obviamente a minchiña que dicía iso era eu. E era certo, eh, non pensedes. Hai que ver o mal que fan os documentais na xente. Tres ou catro programas dedicados aos achados arqueolóxicos máis interesantes do mundo e un par de visitas a castros e dolmens dos espallados pola nosa xeografía e dille ti que non ao cativo...

Co tempo, a madureza foime indicando que ser arqueólogo non era andar todo o día facendo buracos por aí á procura do chanzo perdido na cadea evolutiva, senón máis ben traballo de biblioteca e por aí si que non pasaba eu nin de risa. Coa ilusión que me facía verme vestido de beige coa paleta nunha man e o cepilliño na outra desenterrando obxectos celtas... por que non pensedes, eh, que xa daquela apuntaba eu maneiras. A min Atapuerca interesábame o mesmo que me podía interesar o zoo da Madroa. Eu o que quería era investigar castros, dolmens, mámoas e demais monumentos megalíticos. A esas idades, convencido como estaba un de que Pondal e Murguía tiñan máis razón ca santos, e de que se non somos celtas a ver que carallo somos, bascos desde logo non, etc.; ala, “da corda” para toda a vida. Que se lle vai facer, outros tíranlle pedras aos avións ou tentan facerlle a cambadela ao Finisterre (perdón, agora hai que dicir arriva).

Non sen traballo, os meus queridos proxenitores deron tirado a bandada de paxariños que tiña eu na miña cabeciña, e despois de ser arqueólogo quixen ser astrónomo (da man dun curmán meu ao que toleaban as estrelas e que rematou sendo doutor en física), ciclista (da man doutro curmán que aínda se segue tirando monte abaixo cunha bicicleta de descenso), correr o Dakar (aínda non o desboto, non estaría mal como carallada ser o primeiro corredor do Dakar en tractor), corredor de rallies (a ver a quen convenzo agora de que non paso de cen co coche), músico (ata que me dei conta por experiencia de que o folk non dá para comer), bombeiro forestal (sen comentarios), e outra chea de animaladas que a un lle van pasando pola cabeza, ata que co sentidiño as ideas sobre o que un quere facer na súa vida o van levando por corredoiras máis realistas. Entón un bo día erguinme totalmente decidido a ser filólogo galego. Aquí habería que introducir un suspiro de alivio da miña nai, que non é que devecera por ter un opositor crónico na casa, pero co historial que acabo de relatar creo que lle deu vinte pesos ás ánimas cando llo dixen.

Entrei, pois, na facultade todo decidido e aí chegaron as especialidades. Por que se alguén pensa que se pode ser filólogo e xa está, vive moi enganadiño. Pasei pois polas etapas de fonético acústico, dialectólogo, normalizador, corrector, crítico literario vendido aos autores (tiña ao Ulmo á man e había que aproveitar), codicólogo...

O peor veu á hora de facer síntese de todas as cousas que me interesaran ao longo da carreira. Ás ideas centrais que me viñan á cabeza eran:
- Unha historia que nos contaran en antropoloxía e na que un aldeán sen ningún tipo de formación rebatía con éxito unha teoría arqueolóxica que relacionaba os gravados en espiral coa figura da cobra, xa que: “ai non, siñor, non, que as cobras sempre se enroscan ca cabeza pra dentro”. Aí van 50 anos de tradición arqueolóxica ao carallo por non ocorrérselle a ninguén mirar como cona se enroscan as cobras.

- O feito de que os de Camposancos (A Guarda), ademais de falar raro, viven nunha das zonas poboadas dende máis antigo de toda a Galiza.

- As investigacións sobre os manuscritos. Se isto non é arqueoloxía que veña Martín Codax e que o vexa.

Aí tes: unha ducia de anos rompendo a cabeza coas cousas que me gustan e ao final volvemos a como empezamos. Vale que teñen outros nomes pero ao fin, todo se resume nun: arqueoloxía. Como adoitaba eu dicir nunha temporada na que era capaz de explicar calquera cousa, aínda que fora física cuántica, co reparto xeográfico dos tipos de cabazo:
Á FIN, TODO SON HÓRREOS.

NOMES

2007-09-11T12:49:00.000-07:00

“Pensatzen dut nire izena
nire izana dela,
eta eznaiela ezer ezpada
nire izena.”
(Penso que o meu nome
é o meu ser
e que non son
senón o meu nome)
Gabriel Aresti:Nire Izena (fragmento)

No Montealto, no de Outeiro e máis nas Moas
Permanecen os ares insepultos que nos foron dando forma
No molde verbal dos ventos que habitamos
Os nomes somos nós
e cando acenden os seus rótulos atávicos
as aspas dos muíños derrubados
Marmullan o farelo afirmativo do futuro
Luísa Villalta: Nomes (fragmento)

Os nomes son algo tan importante que chegan a condicionar aquilo ao que nomean. O ser humano é tan simplista que remata mercando comida en función do envase, lendo libros segundo o que poña a contralapela opinando da xente segundo vista... Pois ben, este blog ten un título (un nome, logo) que está tirado dun verso, cutre, pero verso á fin e ao cabo. O caso é que o escribín (polo que pon o papel) no 2003, mais estivo desaparecido entre moreas de papeis (vale, non vos poñades así, que se desaparecen os manuscritos medievais miniaturados, ben pode desaparecer un mal folio escrito a boli bic por un pimpín coma min) ata que o atopei estes días, así que, case dous anos despois, vou poñer algúns anacos do poema que xustifica a existencia desta leira dixital. Seguramente é moi mala, pero é que eu nunca fun de poesía... Vós diredes.
[...]
O mundo é unha casa grande
Chea de xente arredor dun burato negro
Soidade .
O mundo é unha festa chea de cervexa
Brindando pola asociación de alcohólicos anónimos.

Chega o Nadal e as estrelas do ceo
Son burbullas de anuncio de cava
Facendo luces de discoteca
Pró cotillón dos planetas.
[....]
Fuxo da cidade,
Vou prá casa
Mais polo camiño fileiras de eucaliptos
Lémbranme que os corvos do Xallas
Son, non máis
Ca koalas metamorfoseados
Pola mente dun demente,
Polas ansias dun ansioso
Polos poemas dun poeta
Misóxino, mediático;
Erróneo, errático.

A rabuda de Quempallou
Soa de fondo
Anunciando que non só
Anunciando que non sempre
Anunciando que non todo
É só, sempre, todo igual

Gústame Quempallou.
Gústame que alguén teña coraxe
Pra botarlle arrós ás rumbas.
Gústame que alguén teña coraxe
Pra cantar tangos con gheada
Gústame que alguén teña carraxe
pra calar caciques e parir poetas
coma se dunha muiñeira se tratase.

Eu xa avisara de que era moi malo, pero aínda así pídolles desculpas a aquel@s que tiveran a coraxe de lelo. Sei que despois disto a algúns non vos vou volver a ver, pero aínda así, e por se acaso... Bks 1000!

Agradecidos? Non, grazas!

2007-08-29T12:38:00.000-07:00

Ola sachadoras e sachadores electrónicos todos!

Pois nada, que como vén sendo tónica (sweppes a ser posíbel, hehe) habitual neste blog xa desde antes de que pechara por non-vacacións, este post vai ser unha resposta xorda e malhumorada a un feito que non concorda comigo, e creo que con ningún dos lectores deste blog. Como se ve na foto, agora resulta (dígoo por se alguén non o sabe, que aínda ten algunha oportunidade de velo antes de que peche a finais de mes) que a desembocadura do meu río, do río que rega xeneroso a terra desta leira feita blog ademais de abrir os domingos e festivos dos meses de verán de 12:00 a 14:00 hs para que os fode-chinchos o vexan, fagan fotos e digan que somos un país moi educado, que queda ás escuras se fai falta para que eles o pasen ben, ademais, digo, abre tamén polas noites. Non me fagades moito caso, que igual me trabuco, pero podedes miralo na rede, creo que é as noites do venres ao sábado. Incluso instalaron unha iluminación especial (é o único que lles perdoo. O efecto da luz sobre a pedra, ben sexa en edificios ou natural é algo que me fascina) e unha pasarela de madeira para que quede ben bonito, tan bonito como xa era se non andaran fedellando.

E entón, claro, chega a reflexión: Imos ver. Parece que lle temos que estar agradecidos a Ferroatlántica, porque non só perde de producir electricidade mentres a fervenza está aberta, senón que tamén ten que poñer electricidade para iluminala. Ata aquí moi ben. Ata parece que o Villar Mir é superecolóxico e todo.

O que pasa cando un o pensa máis a fondo é que chega a dúas reflexións: a primeira é que lle botan un fuciño que mete medo, porque explotan toda a semana unha barbaridade de electricidade, e aínda que poñan dúas lampadiñas non se escarallan, e a segunda é máis profunda: se se queixan por ter que gastar electricidade para iluminar a fervenza, que é a que a produce; é dicir, se parte da electricidade que lle quitan á fervenza vai destinada a iluminala e iso é para eles unha putada, non sería mellor que deixaran a fervenza como estaba e xa a iriamos ver de dia?

Creo que queda claro que se lle hai que estar agradecidos, comigo van de lado. Que a poñan como estaba, que os mistos para ver a fervenza de noite póñoos eu!

Abelix provii(III)

2007-08-16T11:50:00.000-07:00

Antes de nada, dicir que este post vai a todo meter, que non teño máis que cinco minutiños escasos para facelo. Tamén quero avanzar que, neste ano de ausencia déuseme por moitas cousas, unha delas escribir, así que xa vou anunciando unha longa serie titulada "Eu de maior". Escribina eu, así que aqueles cun mínimo coñecemento de literatura se queren que cambien de canle, que seguro que é malísima.

Indo ao que nos ocupa, fai unha eternidade xa abriuse nesta leiriña unha serie de posts (dous, concretamente) nos que este que asina puña a caldo á xente por meter a zoca lingüísticamente nas cancións folks e tradicionais, e xa desde aquela anda pola miña cabeza este comentario.

Antes de nada, quero dicir que isto non o saquei eu da miña cabeciña ( aínda que cae bastante de caixón) senón que xa fora relatado noutra ocasión na sacra faculdade de filoloxía, polo que debo expresar os meus agradecementos tamén ao profesor en cuestión, que case todos vós saberedes quen é.

Ao tema: a canción en cuestión évos moi coñecida, e non só no entorno folki, senón que é moi popular no norte de Portugal e no sul da nosa terra, que como sabedes compartimos moitos trazos culturais. Pois ben, trátase da arquicoñecida "As sete mulheres do Minho" ou, para outras usuarias deste blog, "María da Fonte".

Non vou referir aquí a letra enteira, en parte porque xa todos a sabedes, e por outra porque non hai tempo, pero si a estrofa en cuestión:(obviemos a presenza do til de nasalidade)

Viva María da Fonte

com dúas pistolas na mao

para matar aos Cabrais

que sao falsos à naçao.

Aquí empeza a leña, logo. A ver señores (neste caso, de novo, debo especificar que se trataba de señoras): A min paréceme ben que vostedes non lembren xa quen carallo eran os Cabrais (resumindo, foron uns dirixentes portugueses que non é que lle caeran especialmente ben á xente, por así dicilo). Paréceme ben tamén que os posibles informantes desta canción (no lado portugués tamén, pero especialmente no lado galego) esqueceran que se chamaban Cabrais e se quedaran co malos que eran, ou que utilizaran esta estrofa para queimar a outros dirixentes posteriores, pero cona! esta canción sábea ata o meu misifú. Un pouquiño de cultura musical e literaria, por favor, que, xa non digo xente máis descoñecida, pero, por exemplo, gravouna Dulce Pontes, e de aquí a escarallar o Lela, Lela non hai máis que un paso. Así pois, non me meto máis cunhas mozas que, aínda que non o pareza gústanme moito e teñen o máis profundo respecto, polo que só lles recordo que:

Cabrais, non Cabroes.

Volta á casa

2007-08-07T02:58:00.000-07:00

Moi boas a tod@s!!!!!

Este é o post de volta á casa, despois de máis dun ano de ausencia, pero é que hai veces que, por moi preto que se estea, non hai tempo para parar a botar un conto, e esa é a peor morriña da casa que se pode ter, ver e non poder tocar, arrecender e non poder probar, pasar e non poder estar...

Así e todo, todos atopamos vagar algún día para volver á casa, e ese é o momento de contar os tempos de ausencia, de amostrar o que se andou a facer polo mundo. Logo, e aínda que para algunha xente xa será repetido, aí vai unha mostra de todo un ano, non perdido, pero si aproveitado doutro xeito.

Agardo que vos guste e que, a partir de agora, aínda que sexa de vez en cando, as fiestras desta casa estean abertas para ventilar. Da porta xa sabedes... todos tedes copias das chaves.

xxxxxx

P.D. Para que non me chamedes descoidado, xa vedes que antes de voltar a abrir dei unha manciña de pintura, que xa lle facía falta. bks 1000!!!

LUME!!!

2006-08-07T14:39:00.000-07:00

A Nosa Terra sempre ardeu en desexos (de ser máis libre, de ser máis feliz, de ser mellor), sempre ardeu coa paixón (dos que marcharon e puideron volver mellor, dos que voltaron coma o Panchito do Pai Daniel, só cun pucho de indiano na cabeza, dos que ficaron por sempre lonxe e dos que dende dentro loitaron pola súa terra), mais hoxe arde cun lume ben menos fermoso: o que está a acabar cos nosos montes e, se non o atallamos, con máis vidas das tres que, á hora na que escribo, queimou por sempre.
Teorías hainas para todos os gustos: que se a seca e mais o vento, que se a especulación do monte, que se incendios con transfondo político... écheme exactamente igual agora, eu só vexo lapas e cinsa e (a partir de aquí voulle dar a razón a un político do PP, non vos preocupedes, que é primeira e última, pero se tal saltades a cursiña e xa está) agora o importante é apagar, xa despois se pedirán as responsabilidades necesarias. Ao mellor o Núñez Feijoo non pensou cando dixo isto que parte das responsabilidades que vai haber que depurar van caer sobre a súa cabeza como se confirme (ou simplemente se estenda moito máis) a sospeita de que os lumes destes días responden a intereses partidistas, pero ten razón en que agora, neste momento, o que mete présa é apagar.
Por sorte, son moitos os traballadores de extinción que están no seu posto á marxe de enchufismos e outras macacadas loitando por vencer ao inimigo que é poderoso cando o temos de aliado, pero moito máis cando está do outro lado da trincheira. Por sorte, son tamén bastantes os que, aínda entrando nas patrullas de extinción como entraron, están deixando todos os seus esforzos nesta loita, e xogando, queiramos ou non, as súas vidas coma calquera.
Somos tamén moitos dos que máis nos xogamos, os que vivimos á beira dun potencial foco de incendios, os que mal-durmimos erguéndonos aos poucos á fiestra á procura da luminosidade do monte que ninguén queremos ver, aínda sabendo que, tarde ou cedo, se vai reflectir nas nosas meniñas; os que temos as cisternas preparadas e o depósito cheo de combustible para saír en canto nolo pidan; os que pasamos as noites pensando nunha chamada de móbil que, desgrazadamente, ha romper o silencio da noite; os que tememos á vez que agardamos a que na canle número 19 das nosas emisoras resoe o berro LUME!!!! que nos poña a todos á disposición da loita para o que sexa.
Son tamén moitos os veciños que non dubidan en colaborar cos equipos de extinción xogando a propia vida, como ben demostran as tres persoas que perderon esta loita corpo a corpo e aos que, como galego, pero sobre todo como persoa, non podo estar senón agradecido eternamente.
Como vedes, somos moitos os dispostos a loitar abertamente contra este lume que, sexa medio ou fin de algúns terroristas que o fomentan, nos declara a guerra todos os veráns e que estes días está a piques de gañar a batalla máis dura que nunca libráramos. Somos moitos, si, pero... abondos? Abondos nunca. Nunca seremos abondos nesta loita porque cada cisterna que nós libremos "dándolle o cú ao lume" (e polo tanto arriscándonos a perdelo) supón entre 5 e 20 mil balas feitas litros de auga nesta guerra sen máis cuartel que os ríos e pozas que nolas subministran. Nunca seremos abondos porque cada caldeiro de auga que guinde un veciño deixando oír un fondo berro de guerra supón rematar con ese incendio un segundo antes. Por iso, cantos máis caldeiros baleiremos e cantas máis cisternas agrícolas suban aos montes próximos de recú disparando auga, máis segundos de vida lle habemos tirar ao noso inimigo, e máis anos de vida no mundo que coñecemos estaremos gañando para nós e máis para os que nos veñan cos anos remudar.
E diredes algúns se só se loita contra o lume con auga. Pois non. Pódese loitar contra o lume a kilómetros de distancia e sen necesidade de máis equipo ca un teléfono móbil co que avisar dos lumes incipientes e, sobre todo, dende o que relacionar aquel coche sospeitoso que baixa "a todo flispín" polo monte abaixo co incendio que vexades media hora despois. É unha porcallada, todos o sabemos, pero en todas as guerras houbo espías e infiltrados e nesta, que é unha das máis suxas de todas, non ía ser menos.
Loitemos logo polo que é noso, polo que foi dos que nos precederon e polo que, se queremos rematar a nosa vida sen a carga da destrución marcada nas enrugas do rostro, lle deberemos deixar aos que veñan detrás no mellor estado posible. Loitemos con todas as nosas forzas por apagar este lume que acaba con nós.
Despídome xa, pedíndo que loitemos todos xuntos para conseguir que para o verán que vén o único berro de LUME!!!! que teñamos que escoitar sexa nos concertos de Quempallou.

nudismo de parecidos

2006-05-29T04:35:00.000-07:00

Como vexo que está de moda, decidín introducir o meu. Non fagades moito caso, que saquei un 26% no test de frikismo...

Un mes: maio, of course.
Un dia da semana: cuarta feira. A semana xa vai avanzada, pero aínda queda un mundo por diante.
Un momento do dia: A mañá.
Un planeta: marte, para pasar por aquí de vez en cando.
Un animal: Non pode ser menos: o koala.
Un móvel: moble bar queda moi de alcohólico? non, veña, unha mesa.
Unha bebida: albariño, of course.
Un instrumento musical: a gaita e / ou o clarinete.
Unha froita: a mazá, preferentemente verde de máis.
Unha canzón: Soidade de keympa, l.lume de quempallou e moitísmas máis.
Unha matéria: O baleiro (abstéñanse filósofos e outras xentes de mal vivir.
Unha parte do corpo: os ollos.
Un obxecto: unha herba.
Unha comida: si amigos, non o vou negar A ENSALADILLA.
Unha personaxe animada: eu son medio gato-can, que teño días que non se sabe quen vive en min...
Un número: o 2 e o 8
Un autocarro:un austin seven que teñen nun taller da Pereira. Precioso.
Unha cidade: O Porto.
Unha dor: de moas. Insoportable coma min.
Un mar: parafraseando: " o de Viveiro, tamén coñecido como Cantábrico" hehe. En serio, o Atlántico da costa da morte.
Un idioma: o meu.
Unha flor: a rosa, rosa.
Unha cor:azul
Un verbo:soñar...
Unha estazón do ano: Non quedamos en que aquí só había inverno, trens e autobuses?
Un livro: sona a coñazo, pero Sempre en Galiza.
Un país: (vídem idioma)
Un desporto: para ver, o futbol. para practicar, ciclismo e natación.
Un filme: Nobody´s land. Así teño un 26% de frikismo.
Unha marca: Xallas. Alguén ten un nome comercial mellor?
Unha série: Os Simpson, paixón de medievais, Filoloxia Galega
Unha web:todonada, aínda que estea en ruínas.
Un sabor: o picante do polbo.
Un signo do zodiaco:capricornio
Un perfume: vainilla.

Hala. Sonche ben friki, va que si...

H2O

2006-05-22T04:37:00.000-07:00

Xa sei que fai tempo prometera unha morea de contidos para estas leiras que, como sigan tan abandonadas, aínda mas ha de meter no Banco de Terras o Suárez Canal, pero, e seguindo por un tema tan pouco relacionado con este bló como é a agricultura, a actualidade impón este tipo de contidos. Os outros, por se vos interesan, chegarán, tarde mal e arrastro, coma sempre, pero chegarán.

Ti que nos das a vida, que vés para que de ti poidamos gozar, que fas que esta pel verde que deixa ver veas azuis sexa distinta ás demais, que nos das a solás que enverdece o pan que comemos e mais regas (nalgúns casos, e por obra e graza de bodegueiros espabilados, en demasía) o viño co que podemos afogar penas, celebrar alegrías e algunha que outra cea de filoloxía, ti que, repito, nos dás a vida, por que nola quitas sen previo aviso, sen que a poidamos aproveitar.

Ti que eres do que está feito o mar e mais as súas croas douradas, fogueiras nocturnas cheas de peixe, por que deixas aos mariñeiros en terra, aguantando na mecha?

Ti que enverdeces o mundo e refrescas as praias que tamén ti fas bravas, que mollas as pedras de todas as zonas históricas das nosas vilas e cidades, por que apareces xusto cando máis "ghode-chinchos" agardan a gastar un peso (xa antes tirado do noso lombo) nas nosas tabernas e baiúcas?

Ti, en definitiva, que permites que este mundo siga sendo o noso, que naza a herba na primavera, os froitos no verán e máis no outono, que lavas o chan durante todo o inverno para que o seguinte ano todo volva a comezar coma se fora a primeira vez. Ti, auga, digo, POR QUE CARALLO TE POS A CHOVER CANDO ESTOU SEMENTANDO AS LEIRAS!!!!!????

Post promovido pola AVCMSA.

(Asociación de vítimas de que

chova en maio sen avisar).

Propósito de Emenda

2006-02-01T12:23:00.000-08:00

Eu ben sei que levo isto moi atrasado, pero, e aínda que onde vai que pasou o aninovo, vou facer unha lista de propósitos de publicación. En primeiro lugar, está no forno unha nova serie que probablemente se ha chamar Diario dun profesor en prácticas e que por motivos técnicos é probable que se publique toda xunta, ou case. Ademais non esquezo a serie Abelix provii nin Os Talibáns da Ghaita que tamén teñen un capítulo en fase de investigación ou redacción e que, agardemos, axiña han ver a luz. Por último, sufridos lectores (poucos pero seguramente bos) e aínda que vai radicalmente en contra dos principios do autor e do blog que este mal que ben sustenta, vai aparecer en próximas datas (o de próximas é un termo relativo, xa se sabe...) un post en Castelán por ser esa a lingua (se entendemos o andaluz como castelán, que xa é moito entender) da sufrida (esta si que é sufrida, que o le aínda que case nunca entenda papa) lectora á que vai dedicada. Seguramente verse sobre o termo Cariño, polo que estamos consultando co amigo Alighieri (Dante, para os amigos) para que nos axude. Cibersaúde a elas e eles!!

Etimoloxía (ae) á Carta (ae).

2005-11-22T11:49:00.000-08:00

Estoulle dando voltas ultimamente (vale, desde onte á noite, pero moitas voltiñas de Dios eh) á etimoloxía e de paso significado dunha palabra que debe referir un tipo de terreo, xa que está presente na microtoponímia de, polo menos, tres parroquias. Este terreo caracterízase por ser moi chan e altamente produtivo, incluso máis produtivo que as agras, que sería o tipo de terreo que mellor lle acae. De feito, pódese dicir que estas zonas están dentro das agras, isto é, que son unha parte especial das agras. O nome en cuestión é , e quero deducir que a última parte vén de AREA (AREA, AREAE, que diría un que eu sei), pero do que leva diante non teño nin idea. Estará vencellado coa Alcarria? Quen sabe. Ala, etimoloxistas do mundo, a darlle a cabeciña e espero as vosas respostas.

CAMERA CAFE, vaia teatro.

2005-11-07T13:45:00.000-08:00

Certamente, ultimamente non é fácil, nin moito menos, atopar nas grellas de televisión programas que vallan minimamente a pena, pero aí atrás comecei a ver de vez en cando (desde que remataba de corrixir os deportes e ata que daba a hora de marchar) un programa de telecinco titulado Camera Café. Non é que sexa nada do outro mundo tampouco, pero ten uns guións áxiles e intensos, cos que se pode crear toda unha historia a partir de tres gags e un gag final a modo de epílogo que se producen a carón da máquina de café dunha oficina.
O caso é que, xa desde as primeiras veces, percibín un formato que me resultaba moi interesante e despois de lle dar moito a esta cabeciña, deime conta de que a serie en cuestión non é máis que unha obra de teatro gravada. Ao igual que acontece no teatro, a imaxe que ten o espectador é sempre a mesma. Neste caso, en lugar de ver a escena desde o patio de butacas, vémola a través dunha cámara teoricamente oculta na máquina do café. Esto determina o tipo de guión, outorgándolle moita importancia ao texto, xa que a maior parte da acción coñecémola a partir dos comentarios que realizan mentres toman o café que, por certo, debe ser o noventa por cento do tempo nesa oficina. Isto permite, coa cámara que antes describimos, viaxes por Exipto ou saber do que acontece nos diferentes despachos sen mover nin un ápice a imaxe.

Para máis similitudes, a escena desenvólvese (aquí case valería desenrólase, por que vaia sarillos arman) nun espazo que ben podería ser un escenario. Deste xeito, habería tres bambalinas. Unha sería o forro, que en lugar de ser un corte na lona de detrás do escenario son as portas dun ascensor. Despois temos dúas bambalinas 3, a dereita e esquerda, nas que se adiviñan dous corredores do edificio. Por último, temos unha bambalina 1 á esquerda, que é unha porta na que adiviñamos que están os baños.

En canto á escenografía, non temos máis ca unha máquina de actor (unha fotocopiadora) e dúas mesas de tramoia. Tamén teríamos unha posible máquina de tramoia, as portas do ascensor, e o atrezzo necesario para cada acto e escena (ou historia e gag, neste caso), pero que normalmente non van moito máis alá dos socorridos vasos de plástico do café, carpetas etc.

En canto aos actores e actrices, son moi poucos, actuando tanto como interpretación como figuración e deles imos coñecendo aspectos da vida fóra de escena co paso dos gags. Así créaselle un corpo a cada personaxe (a nai de Bernardo, os fillos e divorcio de Mari Carmen etc.) que fan desta serie unha obra moi completa que se podería interpretar en calquera dos teatros (ou incluso nalgún salón de actos de facultade) que temos á nosa disposición case co mesmo efecto.

En canto ás cuestións técnicas, non existe sonido ningún (en principio) máis alá das voces dos propios actores. As luces non se empregan moito, o que lle aporta verosemellanza, se temos en conta que a luz dunha oficina non varía moito. Esa luz de fluorescente que a todos nos mata está moi ben reproducida, con moito xeral branco e, a priori, moi pouca luz cenital. Podemos considerar como contras a luz do ascensor, pero non se usa tanto con esa idea coma para reproducir fielmente a consabida luz de rubidoiro que nos mata, se cabe, máis que a dos fluorescentes de oficina. Se antes dicíamos que case non se empregan moito as luces, cando se dá esta circunstancia o efecto é moi bo, sobre todo cando se reproducen os apagóns, nos que non hai sensación de luz, pero aínda así vese perfectamente. O mesmo acontece cando se representa a noite, que se fai, ou ben co mesmo plano que os apagóns cando a escena só a hai que vislumbrar (unha señora da limpeza que entra e tira algo e cousas así), ou con luz azul cando hai que ver mellor (escenas nas que se intenta entrar nalgún sitio con nocturnidade e alevosía...).

Para acabar coas cuestións técnicas, dá un efecto moi real cando alguén golpea a máquina do café, xa que vibra ou móvese a imaxe, moi logrado. Por último, as cortiniñas ou lufadas entre historia e historia son as "aventuras" dun vaso de café dentro da bandexa da máquina e ao que lle botan cemento, arde, ferve cun fogón de gas etc.

Dende logo, quen despois de ver este post crea que vai atopar unha obra mestra igual sae decepcionado, pero, visto o que hai agora mesmo na televisión, é do mellorciño que hai e os índices de audiencia outórganlle a gratitude dos espectadores. Para comprobalo, e sen ánimo de publicitade, ás 21:00 en Telecinco de luns a venres.

Os Talibáns da Ghaita (I)

2005-10-04T23:45:00.000-07:00

Xa sei que levo moito tempo sen cumprir a promesa de facer, por petición popular, un post sobre este tema, pero non foi por desidia. De feito, levo dende aquela pensando na composición dun texto sobre este tema, e tanto pensei que o vou ter que escribir por entregas.
A primeira dúbida que saltou á miña mente á hora de poñerme a escribir foi "quen son os talibáns da gaita?" ou, o que é o mesmo, "son eu un talibán deses?". A resposta, inevitablemente, é que si.
Definamos "talibán da gaita" como aquel que fai música tradicional extrema, isto é, que se o velliño (normalmente úsase o eufemismo "informante", do que imos prescindir, que case se pode dicir que estamos na casa) di negro, o recolledor de turno canta negro aínda que sexa máis branco que o papel no que o escribe. Ergo, poderíanse considerar talibáns todos aqueles que meten a gadoupa por ser fieis ás informacións recibidas, co atenuante de que, nestes casos, non hai xeito de contrastar esa información, xa que a vella (normalmente as informantes son mulleres, por algunha extraña razón) da casa do lado vai ofrecer uns datos diferentes, xa que é imposible recoller todo o que se cantaba e tocaba fai 50 anos, e cada un lembra o que lembra, que rara vez é coincidente co que lembra a veciña en cuestión.
Unha vez aclarado isto, chegamos a unha conclusión que non por dura deixa de ser certa: TODOS SOMOS TALIBÁNS e, por moito que me doia, eu o primeiro. Quero pois facer confesión e pechar esta primeira entrega cunha das moitas anécdotas deste tipo que, antes de que ninguén tire a primeira pedra, tódolos grupos teñen, os que non teñen catro ou cinco (incluso hai algún, dos que falaremos noutras entregas por seren os talibáns da gaita "pata negra" - acéptase a expresión "talibáns da gaita xamóns de porco celta" para os nacionalistas máis acérrimos, pero o certo é que os españois, ás veces, tamén fan cousas ao xeito- e aos que lles sae unha media de case a anécdota por peza recollida). Neste caso, e para demostrar que eu tamén son talibán, vou contar unha que nos pasou a nós, a ese grandísimo grupo pontevedrés ( e máis a súa delegación na Coruña, ou sexa eu) da que formaba parte.
Despois de analizar concienciudamente unha recollida decidimos facer selección e quedar cun canto (máis ben era un romance) que nos pareceu moi peculiar e montámolo, aínda que estaba incompleto (ben se vía que a informante non lembraba tódalas coplas e a historia quedaba composta por textos nalgúns casos inconexos) porque era moi bonito e entendíase bastante ben.
O paso seguinte a montar unha peza recollida (aprender a tocala e cantala, fixar as coplas e a melodía etc.) é ensaiala ata que se pode presentar en público, fin último de todo o recollido, xa que unha parte moi importante do traballo das asociacións de música tradicional é a difusión, pois recoller para arquivar e volver a gardar non é moi útil para a conservación do noso patrimonio. Por onde ía? Ai si, é certo, a presentación en público, que se produciu nun restaurante folk moi coñecido de preto de Pontevedra. Estábamos a venres e o sábado de noite (máis ben á amencida do domingo, pero para nós, coma sempre, aínda era sábado) marchábamos de viaxe artística (o que en castelán se chama xira) por Asturies.
Pois ben. Nesa máxica noite de venres aproveitamos para probar a reacción que producía no público o novo repertorio que íamos presentar na patria veciña e no medio dese repertorio ía o xa citado canto. A verdade é que a reacción foi moi boa, sobre todo con esa peza que, como xa dixen, era moi peculiar e bastante bonita.
Saímos moi contentos do concerto, decididos a triunfar con aquel repertorio polo mundo adiante, pero pouco nos durou a alegría. Cando nos levantamos ao día seguinte (mellor non vou dicir a hora, pero vaia na nosa defensa que os concertos rematan moi tarde e que á noite seguinte non íamos ver a cama sequera) puxemos a televisión que, coma sempre, acendeu na primeira canle. Cal non sería a nosa sorpresa cando, en "Cine de Barrio" (xa avisei de que nos levantamos un pouquiño tarde), vimos a Saritísima Montiel cantando (obviamente sen gheada nin seseo, e cunha melodía que se parecía pouco á que nos tíñamos, que tiña uns matices marcadamente galegos) o noso canto, desta vez completo.
Como podo criticar os talibáns da gaita se nós, os puritanistas máis abertos, fixemos toda unha "xira" por Asturies tendo que explicar o que nos pasara coa canción en cuestión xusto antes de cantala?. Nunca me arrepentirei de facelo, porque o tema en cuestión triunfou e, malia ao vacile que nos meteron os dos outros grupos en Pontevedra ao volver, rendémoslle homenaxe a unha informante á que a memoria lle xogou unha mala pasada, pero que forma parte dun extracto da poboación sen a que a recuperación da nosa memoria cultural sería imposible. Qué menos que ser fieis ás súas informacións.
Así pois, queridos gaiteiros/as e cantareiros/as, non renunciedes á fidelidade (salvo probas de peso, que diso tamén hei falar) porque ao final todos somos talibáns.

Carta aberta aos enemigos da gheada

2005-08-29T14:25:00.000-07:00

Vou publicar aquí un artigo que, por desgraza, lin o outro día e que merece, senón a bronca que o segue, como mínimo un pequeno comentario. Como estou cabreado cáelle a bronca. Que se lle vai facer...

"As vodas con Ghlamour"

(Galicia Hoxe, 25-08-2005)

Juan Pablo Castel.

É tempo de vodas, de traxes á medida e inoportunas costuras, de enchentas, de felicitacións. De novos rumbos. Hainas clásicas, uns dous terzos de familiares e o resto amigos; hainas cunha proporción inversa das que só lembramos o inicio.

Tamén existen eses convites cheos de "ghlamour", que é algo así como o glamour montado en tractor. As gámbas sérvense peladiñas todas e as formas substitúen á espontaneidade que se desprende das terrenais. É como substituírse por outra persoa durante un día. Por qué se antes chuchabamos as cabeciñas deste marisco agora non o facemos. Será polo que poidan pensar. Tranquilos, noiv@s , xa temos unha opinión. (sic).

Cando lin esta noticia deime conta dun detalle: este tío vén por min. Vou parafrasear a admiradísima (tamén coñecida como María Yáñez) cando explica o seu grande teorema matemático: A: Ándaas buscando (si, xa sei, por que se temos, de noso, estar piando por elas...? pero repito que estou parafraseando unha autoridade incuestionable). B: Ten ben onde levalas. Entón, a saber: A+B=C Plaff.

C: En primeiro lugar, teño que comunicar a repulsa a este artigo expresada polo comité do GhSF: Apréciese que a gheada está interpretada como sinal de ignorancia (Ghlamour= glamour+tractor) e ruralismo cando grandes zonas urbanas estarían incluídas dentro da área gheadense, e máis que van estar cando esta organización consiga os seus fins: conseguir que a gheada chegue, polo menos, ata o comezo da área lingüística éuscara.

Este uso da gheada como marca de ruralismo e ignorancia é un dos ataques máis frecuentes contra as variedades lingüísticas galegas, feito que se agrava cando provén, coma neste caso, dunha persoa que inflúe na opinión pública ou dunha filóloga, para máis INRI especializada na defensa das linguas e variedades en perigo de extinción, que tamén se ten dado o caso.

Como segundo termo, para que vexades o xogo que dá unha frase desafortunada (Ghlamour=glamour+tractor), unha vez máis aparece unha identificación do traballo agrícola e gandeiro, así coma da vida no medio rural, coa ignorancia, incultura e, case, coa falta de educación. Este problema xorde, de base, dun concepto erróneo de cultura, co que se demostra que o autor da célebre frase non gozou das maxistrais leccións de Gondar Portasany coma o humilde labrego e gheada-falante que asina estas liñas. Podería dicir que, polo mesmo, hai "tractoristas" con máis cultura ca el, pero, como eu si que tiven a oportunidade de aprender o significado verdadeiro da palabra cultura vou empregar un insulto máis apropiado: ETNOCENTRISTA URBANITA (Insulto patrocinado pola Asociación de Gandeiros do Xallas e pola Sociedade de Maquinaria en Común A Pereira-Mallón).

Xa por último, e para demostrar que me atizou en todo, como algúns saberedes eu traballo no que en castelán se denomina BBC, é dicir, Vodas, Bautizos e Comuñóns. Así pois, como especialista na materia, polas súas opinións podo deducir que é o típico cliente que estuda un libro de protocolo antes de ir a unha voda, pero despois acaba comendo as vieiras co coitelo da carne. Deste tipo e doutro denominado "Alcaldes aos que dá noxo ver comer" están, por desgraza, os salóns de vodas cheos. Quero expresar, pois, a repulsa dos camareiros de Casa A. a este artigo.

Como conclusión, vou aplicar unha variante do teorema Yáñez: A: Estalas buscando, B: Tes ben onde levalas, C: Tiña unhas ganas de darchas que flipas. A+B+C=D. D: Vídem Blog.

os talibáns da ghaita (previsión)

2005-08-23T14:29:00.000-07:00

En primeiro lugar, o título está así en homenaxe aos teletipos que eu no meu traballo (podería dicir prácticas, pero hai veces que traballo de carallo, así que...) leo a diario. Ao clicar neles digamos que che pon a mel na boca, pero ata de alí a media hora (+/-) non te enteras de nada da noticia. Eles dinche que pasou algo, pero ata que o redactor preghiseiro de turno non a acaba non cha mandan como é debido.
Así pois, este é o aviso da próxima publicación sobre os famosos talibáns da ghaita, tamén coñecidos como recunchianos palleteiros, que hoxe non penduro neste blog por falta de tempo, e que estou elaborando a petición popular, considerando ao Ulmo como un fragmento representativo da populación. Axiña nas súas pantallas...

Minuto e Medio

2005-08-10T14:29:00.000-07:00

Por último hoxe (e pouco non me parece), quero seguir os pasos do meu criticado por excelencia e, por moito que me doa, vou contradicir as teorías da miña admiradísima María Yáñez (como te queremos!).

Sei que a miña pequena parida literaria dista moito das elaboradas polo actual xenio da Terra Chá, posto que herdou trala morte de Manoel María, (por certo, Ulmo, o ingreso na conta bancaria de sempre, xa sabes..) mais, e xa que a miña cabeciña non dá para crear nada mellor, polo menos que a vexa alguén. As críticas, coma sempre, serán benvidas, por seren xustas e necesarias. O título é provisional, así que tamén se admiten suxerencias. Non ten significado ningún, simplemente é o tempo que me levou a compoñer as liñas tortas que seguen, exactamente 1´28´´. A ver que vos parece:

Foise devagar, tal e como viñera. As pingas de auga que levantaban as súas zapatillas de deporte, sempre demasiado vellas, pero sempre impecables, escorrían lentamente polas pedras da zona vella de Compostela á procura doutro bar, doutra barra e doutra cervexa que o devolvera á vida.

Camiñaba sen mirar atrás, coma se o pasado o perseguira a cámara lenta nunha patética película en branco e negro. Atrás quedaba a loita, a amizade, os amores e tantas outras cousas que xa non podían voltar. Por diante del non había nada, só aquela mesta cortina de auga que se convertía en infinidade de arcos da vella ao se reflectir nas luces que os focos proxectaban sobre os edificios e monumentos máis emblemáticos da cidade, e que lles conferían un aquel de halo lendario que tanto o tiña fascinado ata había uns meses, uns días, uns instantes quizais. Todo aquilo rematara xa.

Soliña lembrou aqueles tempos do apartamento de estudantes que compartiran, entre cabichas mal apagadas no cinseiro e restos de pasta con tomate nos pratos sen lavar do vertedoiro. Mentres que o vía marchar, ou fuxir, que non sabía ben o que estaba pasando, viviu de novo aquelas conversas a media voz, todos sentados ao redor da mesiña do salón pensando nun mundo mellor, nunhas vidas que a todos deixaran satisfeitos e nunha utopía na que crían, aínda sabendo que era imposible. Os cigarros pasando de man en man, os vasos de viño ou cervexa indo unha e outra vez da mesa á boca e da boca á mesa... Recordos. Esa puta disfunción cerebral que aplica un papel de filtro para que só lembremos as cousas boas e fai que o presente, por non falar do futuro, nos pareza unha merda.

Viuno desaparecer ao dobrar a esquina, tal e como desaparecía a auga da chuvia, que se demoraba nos tellados e se deixaba ver caendo das gárgolas durante un instante, para desaparecer escoándose polo sistema de sumidoiros. A nostalxia é, coma o recordo, unha grande puta...

Aí queda iso. Ala, agora a criticar, que para iso estamos.

por que, por que?

2005-08-10T14:21:00.000-07:00

Quéro reflectir nesta leiriña cibernética unha pregunta que nos vimos facendo moitos dende fai moito tempo, mas que contralapela (alias parte de atrás) do Dicionario Cumio de Expresións e Frases Feitas Castelán-Galego aparece expresada con palabras ben fermosas, por certo. Aí vai:

- Por que "a terceira vai a vencida" se temos, de noso, "ás tres hai vez"?

- Por que "poñerse as botas" se temos, de noso, "enche-las canizas"?

-Por que "tirarse da moto" se temos, de noso, "botarse polas pozas"?

-Por que "andalas buscando" se temos, de noso, "andar a piar por elas" ou "andar facendo nelas"?

-Por que "á vellez viruelas" se temos, de noso, "de vello gaiteiro"?

-Por que...?

Paréceme unha ben bonita maneira de expresar esa dúbida existencial que temos moitos de nós. Por que...?

abelix provii (II)

2005-08-10T14:01:00.000-07:00

Antes de comezar con esta nova entrega do que promete ser unha serie na que vou intentar debullar os erros máis correntes na música folk e tradicional, quero aceptar as críticas e pedir desculpas por publicar no blog os erros sen antes comunicalos persoalmente. Isto derívase da queixa procedente do cenáculo ourensán do folk, tal e como se me filtrou dende a revista folkus achegada, cousa obvia sabendo quen son os autores desa grande publicación, ao citado conxunto de grupos e músicos procedentes de Auria. Volvo, porén, a unha nova entrega porque a miña teoría foi aceptada por moitos dos que cometen o erro da anterior edición e as súas queixas derívanse de que "iso haino que dicir antes, coño" (sic). Visto así, creo que é xusto e necesario seguir debullando e intentando emendar eses pequenos erros que todos cometemos cando cantamos cancións da nosa terra. Embarcamos:

-O erro desta vez radica do feito de que para cantar folk é preciso ser galego falante, senón a cousa ponse moi difícil e vemos erros coma o que nos ocupa. Afortunadamente, os que cometen este erro non son a multitude de grupos que versiona a canción en cuestión, senón os que a cantan espontáneamente.

- A canción en cuestión é a celebérrima oh meu amor se ti fores, da Brigada Vitor Jara. O erro provén da confusión para os non paleo-falantes entre eu tenho d´ir acabar(e) e * eu tenho d´ir a cavar(e). Así o outro día atopei xente cantando unha curiosa versión na que o verso en cuestión se modificaba cun sinónimo, incorrecto, claro, e dicía: eu tenho d´ir a sachar(e), co agravante de que a interfecta en cuestión intentaba reproducir a pronuncia portuguesa (ou galega do sul) de [tS] (por certo, que o blog debería ter o alfabeto AFI entre as súas fontes, que senón isto complícase moito; inda así creo que se entende).

- Penso que non hai moito que debullar neste erro, mas imponse unha bronca. Señores (neste caso concreto, señora) se vostedes pensan que un acto de amor é ir coa legoña a onde repousan os restos do amad@ quere dicir que o seu concepto de romanticismo dista moito do meu, que creo, modestamente, que neste caso se achega máis ao dos autores da canción, xa que pouco máis bonito pode haber que desexar morrer xunto á persoa amada, como mostra de fidelidade á altura das máis bonitas de Dante Alighieri ou de calquera dos nosos trovadores, que non dubidaban en morrer ou coitar por amor.

- Así pois, non escarallen vostedes unha das letras máis fermosas da historia da música, e intenten modificar as súas condutas lingüísticas, xa que do mencionado a berrar Árdele el eje, robledal hai un paso ben pequeno.

Pois iso, que Acabare, non a cavare.

abelix provii

2005-07-26T13:59:00.000-07:00

Como algún dos poucos lectores deste modesto blog saberán, eu non podo opinar de moitas cousas, mais bótolle valor e opino das que controlo un pouco. Como se deducirá do título, vou nestas liñas tratar un erro, non moi grave, mais que é froito do descoñecemento nunha área na que eu, modestias pra que?, domino ata certo punto. Comezamos:
Todo nace nun concerto de Mutenrohi en Negreira no que Fasero (que desfase de home) comenta nunha das presentacións (o que en tv se chamaría intro) que o protagonista da canción tiña que ir asiduamente á citada vila, xa que así mesmo o menciona a letra da canción en cuestión. Para non reproducir a letra enteira, que supoño que, malia a ser tradicional, terá copyright, vou indicar só o fragmento que me ocupa. Dí "Como hei de ir agora/alá a Negreira/ a mercar patacas/ e mailas lentellas". A priori todo ben. Un fulano que se vale da súa burra para as súas actividades comerciais e que, trala morte desta queda desamparado ao quedar sen a súa principal ferramenta de traballo, ademais de perder unha "compañeira", un animal ao que lle garda aprezo. Pois ben, aquí comeza a análise:
A feira de Negreira, en efecto, supuña un grande volume de transaccións no que a produtos agrícolas se refire, polo que non é raro que o noso protagonista se trasladara alí a mercar patacas. Outro cantar échevos o das lentellas. Non é que eu me caracterice polo meu dominio da horticultura, pero o meu pai, que si, intentou miles de veces sacar lentellas na zona de Negreira e como tiveramos que comer delas íamos aviados. Iso agora, que cos métodos agrícolas actuais podes sacar leituga dun anaco de granito, alias pedra. Entón, queda totalmente descartado por cuestións agrícolas que Xosé de Blanco mercara lentellas en Negreira, a non ser que entrara nun supermercado. Visto o erro, imos á procura de solucións:
O primeiro paso é buscar termos que rimen con Negreira en asonante, isto é que rematen en Consonante(s)+e+consonante(s)+a. Ese termo ten que ser un produto agrícola de consumo fundamental e que se producira con abundancia na zona e, polo tanto, estivera moi presente nas feiras. Soa difícil mais penso que atopei a solución: HERBELLAS. Por se alguén se perde tamén lle pode chamar FABAS.
- O uso das herbellas non é propiedade da vella de Litoral, nin tan sequera de Asturias, senón que é un ingrediente fundamental da cuase única comida diaria en Galicia ata non fai moito: O Caldo.
- As herbellas danse en toda aquela zona cunha profusión que ás veces roza o paranormal, polo que se xeraban moitos excedentes. Está claro: Agricultura de subsistencia+excedentes= comercialización. Ergo, era un dos produtos máis habituais das feiras ata non fai moito. De feito, eu aínda recordo unha profesión, os herbelleiros, que eran uns fulanos máis pillos que Dios, e perdón pola expresión, que se dedicaban ao comercio deste produto. O de que eran pillos dígoo por que tiñan unha concepción da medida unificada un tanto peculiar, polo que tiñan un sistema métrico decimal propio que os levaba a empregar unha báscula diferente en función de se compraban ou vendían, en función de para que lado estivera trucada. Iso facía que os agricultores foran ás feiras cunha pesa romana debaixo do brazo, ás veces trucada tamén. O cristo, ben se ve, estaba asegurado. Boa mostra tamén dese oficio é a antroponimia. A zona en cuestión está pragada de xente que ten como apelido FABEIRO. Creo que non lle hai que botar moita imaxinación.

Ergo, a canción orixinal posiblemente dixera "Como hei de ir agora / aló a Negreira / a mercar patacas / e mailas herbellas". Como vedes, a miña teoría é, canto menos, posible, así que xulgade vós, pero que conste que este texto vai dedicado a Xose de Blanco e máis á burra, á súa "compañeira".

Por último, e facendo honor ao título do texto, herbellas, non lentellas.

e haberá que probar

2005-07-19T14:25:00.000-07:00

Polo que se ve, andamos todos adevecidos por entrar nun mundo virtual que, certamente, nos é dado, en tanto que cada vez é máis doado acceder a el. Neste novo mundo ao que algúns nos que se inclúe o que suscribe, non damos alcanzado por falla de formación ( e tamén de interese, que as cousas obvias non se poden ou polo menos non se deben negar) proliferan coma fungos nalgúns baños os blogs, ese espazo no que cada quen, con máis ou menos acerto, libera angurias e alegrías que compartir, xa que, e parafraseo anagnórise, entre dous as alegrías compartidas tocan a máis e as angurias confesadas tocan a menos. Así pois, navegantes, aí vai o meu.